Latin
Lines 1.1-1.44
Ovid, XI. Canace Macareo 1.1-44
Not analysed yet
XI. Canace Macareo
Aeolis Aeolidae quam non habet ipsa salutem
mittit et armata verba notata manu.
Siqua tamen caecis errabunt scripta lituris,
oblitus a dominae caede libellus erit.
dextra tenet calamum, strictum tenet altera ferrum
et iacet in gremio charta soluta meo.
haec est Aeolidos fratri scribentis imago;
sic videor duro posse placere patri.
Ipse necis cuperem nostrae spectator adesset
auctorisque oculis exigeretur opus
ut ferus est multoque suis truculentior euris,
spectasset siccis vulnera nostra genis.
scilicet est aliquid cum saevis vivere ventis;
ingenio populi convenit ille sui.
ille Noto Zephyroque et Sithonio Aquiloni
imperat et pinnis, Eure proterve, tuis.
imperat heu! ventis; tumidae non imperat irae
possidet et vitiis regna minora suis.
quid iuvat admotam per avorum nomina caelo
inter cognatos posse referre Iovem?
num minus infestum, funebria munera, ferrum
feminea teneo, non mea tela, manu?
O utinam, Macareu, quae nos commisit in unum,
venisset leto serior hora meo!
cur umquam plus me, frater, quam frater amasti
et tibi, non debet quod soror esse, fui?
ipsa quoque incalui, qualemque audire solebam,
nescio quem sensi corde tepente deum.
fugerat ore color, macies adduxerat artus,
sumebant minimos ora coacta cibos;
nec somni faciles et nox erat annua nobis
et gemitum nullo laesa dolore dabam.
nec cur haec facerem, poteram mihi reddere causam
nec noram quid amans esset; at illud eram.
Prima malum nutrix animo praesensit anili;
prima mihi nutrix "Aeoli," dixit, "amas!"
erubui gremioque pudor deiecit ocellos;
haec satis in tacita signa fatentis erant.
iamque tumescebant vitiati pondera ventris
aegraque furtivum membra gravabat onus.
quas mihi non herbas, quae non medicamina nutrix
attulit audaci supposuitque manu,
ut penitus nostrishoc te celavimus unum
visceribus crescens excuteretur onus!