Latin
Lines 1.45-1.88
Ovid, XI. Canace Macareo 1.45-88
Not analysed yet
a! nimium vivax admotis restitit infans
artibus et tecto tutus ab hoste fuit.
iam noviens erat orta soror pulcherrima Phoebi
et nova luciferos Luna movebat equos;
nescia, quae faceret subitos mihi causa dolores,
et rudis ad partus et nova miles eram.
nec tenui vocem. "quid" ait "tua crimina prodis?"
oraque clamantis conscia pressit anus.
quid faciam infelix? gemitus dolor edere cogit,
sed timor et nutrix et pudor ipse vetant.
contineo gemitus elapsaque verba reprendo
et cogor lacrimas combibere ipsa meas.
mors erat ante oculos et opem Lucina negabat
et grave si morerer mors quoque crimen erat;
cum super incumbens scissa tunicaque comaque
pressa refovisti pectora nostra tuis,
et mihi "vive, soror, soror o carissima," aisti
"vive nec unius corpore perde duos.
spes bona det vires; fratri nam nupta futura es.
illius de quo mater et uxor eris."
Mortua, crede mihi, tamen ad tua verba revixi
et positum est uteri crimen onusque mei.
quid tibi grataris? media sedet Aeolus aula;
crimina sunt oculis subripienda patris.
frugibus infantem ramisque albentis olivae
et levibus vittis sedula celat anus
fictaque sacra facit dicitque precantia verba;
dat populus sacris, dat pater ipse viam.
iam prope limen erat. patrias vagitus ad aures
venit et indicio proditur ille suo.
eripit infantem mentitaque sacra revelat
Aeolus. insana regia voce sonat.
ut mare fit tremulum, tenui cum stringitur aura,
ut quatitur tepido fraxina virga Noto,
sic mea vibrari pallentia membra videres;
quassus ab imposito corpore lectus erat.
inruit et nostrum vulgat clamore pudorem
et vix a misero continet ore manus.
ipsa nihil praeter lacrimas pudibunda profudi.
torpuerat gelido lingua retenta metu.
Iamque dari parvum canibusque avibusque nepotem
iusserat in solis destituique locis.
vagitus dedit ille misersensisse putares
quaque suum poterat voce rogabat avum.