Latin · ~6 min
Lines 1.129-1.164
Ovid, XIII. Laodamia Protesilao 1.129-164
Not analysed yet
quo ruitis, Danai? ventos audite vetantes!
non subiti casusnuminis ista mora est.
quid petitur tanto nisi turpis adultera bello?
dum licet, Inachiae vertite vela rates!
sed quid ago? revoco? revocaminis omen abesto
blandaque compositas aura secundet aquas!
Troasin invideo, quae si lacrimosa suorum
funera conspicient, nec procul hostis erit;
ipsa suis manibus forti nova nupta marito
imponet galeam Dardanaque arma dabit;
arma dabit, dumque arma dabit, simul oscula sumet
hoc genus officii dulce duobus erit
producetque virum dabit et mandata reverti
et dicet: "referas ista fac arma Iovi!"
ille ferens dominae mandata recentia secum
pugnabit caute respicietque domum.
exuet haec reduci clipeum galeamque resolvet
excipietque suo corpora lassa sinu.
Nos sumus incertae, nos anxius omnia cogit,
quae possunt fieri, facta putare timor.
dum tamen arma geres diverso miles in orbe,
quae referat vultus est mihi cera tuos:
illi blanditias, illi tibi debita verba
dicimus, amplexus accipit illa meos.
crede mihi, plus est, quam quod videatur, imago;
adde sonum cerae, Protesilaus erit.
hanc specto teneoque sinu pro coniuge vero
et tamquam possit verba referre, queror.
Per reditus corpusque tuum, mea numina, iuro
perque pares animi coniugiique faces
perque quod ut videam canis albere capillis,
quod tecum possis ipse referre, caput,
me tibi venturam comitem, quocumque vocaris,
sivequod heu! timeosive superstes eris.
ultima mandato claudetur epistula parvo:
si tibi cura mei, sit tibi cura tui!