Latin · ~7 min
Lines 1.127-1.167
Ovid, XX. Acontius Cydippae 1.127-167
Not analysed yet
maceror interdum, quod sim tibi causa dolendi
teque mea laedi calliditate puto.
in caput ut nostrum dominae periuria, quaeso,
eveniant; poena tuta sit illa mea!
ne tamen ignorem, quid agas, ad limina crebro
anxius huc illuc dissimulanter eo;
subsequor ancillam furtim famulumque requirens,
profuerint somni quid tibi quidve cibi.
me miserum, quod non medicorum iussa ministro
effingoque manus insideoque toro!
et rursus miserum, quod me procul inde remoto,
quem minime vellem, forsitan alter adest.
ille manus istas effingit et adsidet aegrae
invisus superis cum superisque mihi,
dumque suo temptat salientem pollice venam,
candida per causam bracchia saepe tenet
contrectatque sinus et forsitan oscula iungit;
officio merces plenior ista suo est.
quis tibi permisit nostras praecerpere messes?
ad saepem alterius quis tibi fecit iter?
iste sinus meus est! mea turpiter oscula sumis!
a mihi promisso corpore tolle manus!
improbe, tolle manus! quam tangis, nostra futura est;
postmodo si facies istud, adulter eris.
elige de vacuis quam non sibi vindicet alter;
si nescis: dominum res habet ista suum.
nec mihi credideris: recitetur formula pacti;
neu falsam dicas esse, fac ipsa legat.
alterius thalamo tibi nos, tibi dicimus exi!
quid facis hic? exi! non vacat iste torus.
nam quod habes et tu gemini verba altera pacti,
non erit idcirco par tua causa meae.
haec mihi se pepigit, pater hanc tibi, primus ab illa;
sed propior certe quam pater ipsa sibi est.
promisit pater hanc, haec se iuravit amanti;
ille homines, haec est testificata deam.
hic metuit mendax, haec et periura vocari;
an dubitas, hic sit maior an ille metus?
denique ut amborum conferre pericula possis,
respice ad eventus: haec cubat, ille valet.
nos quoque dissimili certamina mente subimus;