Latin · ~7 min
Lines 1.133-1.176
Ovid, XXI. Cydippe Acontio 1.133-176
Not analysed yet
cogere cur potius quam persuadere volebas,
si poteram audita condicione capi?
quid tibi nunc prodest iurandi formula iuris
linguaque praesentem testificata deam?
quae iurat mens est. nil coniuravimus illa;
illa fidem dictis addere sola potest.
consilium prudensque animi sententia iurat
et nisi iudicii vincula nulla valent.
si tibi coniugium volui promittere nostrum,
exige polliciti debita iura tori.
sed si nil dedimus praeter sine pectore vocem,
verba suis frustra viribus orba tenes.
non ego iuravi, legi iurantia verba;
vir mihi non isto more legendus eras.
decipe sic alias, succedat epistula pomo;
si valet hoc magnas ditibus aufer opes;
fac iurent reges sua se tibi regna daturos
sitque tuum toto quidquid in orbe placet!
maior es hoc ipsa multo, mihi crede, Diana,
si tua tam praesens littera numen habet.
cum tamen haec dixi, cum me tibi firma negavi,
cum bene promissi causa peracta mei est,
confiteor, timeo saevae Latoidos iram
et corpus laedi suspicor inde meum.
nam quare, quotiens socialia sacra parantur,
nupturae totiens languida membra cadunt?
ter mihi iam veniens positas Hymenaeus ad aras
fugit, et a thalami limine terga dedit
vixque manu pigra totiens infusa resurgunt
lumina, vix moto corripit igne faces.
saepe coronatis stillant unguenta capillis
et trahitur multo splendida palla croco.
cum tetigit limen, lacrimas mortisque timorem
cernit et a cultu multa remota suo,
proicit ipse sua deductas fronte coronas
spissaque de nitidis tergit amoma comis;
et pudet in tristi laetum consurgere turba,
quique erat in palla, transit in ora rubor.
at mihi, vae miserae! torrentur febribus artus
et gravius iusto pallia pondus habent.
nostraque plorantes video super ora parentes
et face pro thalami fax mihi mortis adest.
parce laboranti, picta dea laeta pharetra,
daque salutiferam iam mihi fratris opem.