Latin · ~7 min
Lines 1.177-1.218
Ovid, XXI. Cydippe Acontio 1.177-218
Not analysed yet
turpe tibi est, illum causas depellere leti,
te contra titulum mortis habere meae.
numquid, in umbroso cum velles fonte lavari,
imprudens vultus ad tua labra tuli?
praeteriive tuas de tot caelestibus aras,
ave mea spreta est vestra parente parens?
nil ego peccavi, nisi quod periuria legi
inque parum fausto carmine docta fui.
tu quoque pro nobis, si non mentiris amorem,
tura feras; prosint quae nocuere manus!
cur, qui succenses quod adhuc tibi pacta puella
non tua sit, fieri ne tua possit, agis?
omnia de viva tibi sunt speranda; quid aufert
saeva mihi vitam, spem tibi diva mei?
nec tu credideris illum, cui destinor uxor,
aegra superposita membra fovere manu.
adsidet ille quidem, quantum permittitur ipsi;
sed meminit nostrum virginis esse torum.
iam quoque nescio quid de se sensisse videtur;
nam lacrimae causa saepe latente cadunt,
et minus audacter blanditur et oscula rara
applicat et timido me vocat ore suam.
nec miror sensisse, notis cum prodar apertis;
in dextrum vertor, cum venit ille, latus
nec loquor, et tecto simulatur lumine somnus
captantem tactus reicioque manum.
ingemit et tacito suspirat pectore, me quod
offensam, quamvis non mereatur, habet.
ei mihi, quod gaudes et te iuvat ista voluntas!
ei mihi, quod sensus sum tibi fassa meos!
tu mihi siqua foret, tu nostra iustius ira,
qui mihi tendebas retia, dignus eras.
scribis, ut invalidum liceat tibi visere corpus:
es procul a nobis, et tamen inde noces.
mirabar quare tibi nomen Acontius esset;
quod faciat longe vulnus, acumen habes.
certe ego convalui nondum de vulnere tali,
ut iaculo scriptis eminus icta tuis.
quid tamen huc venias? sane miserabile corpus,
ingenii videas magna tropaea tui!
concidimus macie; color est sine sanguine, qualem
in pomo refero mente fuisse tuo.