Latin · ~7 min
Lines 1.130-1.172
Pascoli, Senex Corycius 1.130-172
Not analysed yet
Detinet ille oculis abeuntes litore naves.
Mox ingens ad se Cilicis vocat ora triremis
remorum pellens acquo certamine pontum.
Obtutu rostrum sensim gliscentis in undis
excipit ille, diu defixus, nec videt amens
Vergilium iuxta summo consistere colle.
Vergilio paulo ante, domi non esse videnti,
vicinus, segetes dum sarrit, dixerat: "Illic
(sarculus ostendit montem) lupus, ut solet, errat".
At nil respondens monti subrepere vates.
Attulerat nuper signatas urbe tabellas
cursor. Dicebant: Maecenas Vergilio. Scis
me desiderio tum Caesaris oblanguere,
tum, fugitive, tui. Iamiam venit ille; venito
et tu, si me amas. Belle recitabis utrique,
qua tu voce vales atque ore, Georgica. Melli
hoc erit. Aenean mox cantu ad litora duces
nostra. Vale. Simul haec sublegit: "Iam mihi", fatur
"horte, vale: flores mihi iam caulesque valete.
Rorabunt alii putres aspergine porcas,
et facient nitidas ex rubro vere corollas!"
Interea egressum ducebat semita vatem
ipsa domum Cilicis. Simul haec iaciebat in auras:
"Vela traham puppimque ad litus fune ligabo:
scilicet in portu lateam. Portune? Quid aeger
dixi? Nunc adeo vastum maris aequor arandum!
Aeneae cursum Latias tendentis ad oras
quis dicat, nisi qui patientem dixit Ulixen?
dein et bella canam? mox tentem pastor Achillem?
Non ego. Deductum filo dic, Tityre, cantum".
Venerat ad casulam. Monitus conscendere montem
incipit: erepit: iam sensim prospicit infra
caeruleum late labi mare. Lintea longe
omnia collucent, series velut alba larorum.
"Litus ama" vates ait. Ecce in vertice montis
attonitum Cilicem videt, atque accedit et infit:
"Ipse ego vela, Cilix, iubeor nunc pandere". "Felix!"
horti respondet cultor. Miratur et addit
Vergilius: "Quid? Tu linquas hunc iussus agellum?"
Ille autem subito: "Veteri me redde paroni!
Quam lauto mihi terra urbesque agrique recedent!
Tu laudas flores: florent mihi sidera caeli,
aureoli quorum calyces de nocte dehiscunt.