Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.2.209-2.2.238b
Plautus, Aulularia 2.2.209-238b
Not analysed yet
redeo ad te, Megadore, si quid me vis.
Habeo gratiam.
quaeso, quod te percontabor, ne id te pigeat proloqui.
Dum quidem né quid perconteris quod non lubeat proloqui.
Dic mihi, quali me arbitrare genere prognatum?
Bono.
Quid fide?
Bona.
Quid factis?
Neque malis neque improbis.
Aetatem meam scís?
Scio esse grandem, item ut pecuniam.
Certe edepol equidem te civem sine mala omni malitia
semper sum arbitratus et nunc arbitror.
Aurum huic olet.
quid nunc me vis?
Quoniam tu me et ego te qualis sis scio,
quae res recte vortat mihique tibique tuaeque filiae,
filiam tuám mi uxorem posco. promitte hoc fore.
Heia, Megadore, haud decorum facinus tuis factis facis,
ut inopem atque innoxium abs te atque abs tuis me inrideas.
nam de te neque re neque verbis merui ut faceres quod facis.
Neque edepol ego te derisum venio neque derideo,
neque dignum arbitror.
Cur igitur poscis meam gnatam tibi?
Vt propter me tibi sit melius mihique propter te et tuos.
Venit hoc mihi, Megadóre, in mentem, ted esse hominem divitem,
factiosum, me autem esse hominem pauperum pauperrimum;
nunc si filiam locassim meam tibi, in mentem venit
te bovem esse et me esse asellum: ubi tecum coniunctus siem,
ubi onus nequeam ferre pariter, iaceam ego asinus in luto,
tu me bos magis haud respicias, gnatus quasi numquam siem.
et te utar iniquiore ét meus me ordo inrideat,
neutrubi habeam stabile stabulum, si quid divorti fuat:
asini me mordicibus scindant, boves incursent cornibus.
hoc magnum est periclum, ab asinis ad boves transcendere.
Quam ad probos propinquitate proxime te adiunxeris,
tam optumum est. tu condicionem hanc accipe, ausculta mihi,
atque eam desponde mi.
At nihil est dotis quod dem.