Latin · ~6 min
Act 2, lines 2.2.238c-2.2.267
Plautus, Aulularia 2.2.238c-267
Not analysed yet
Ne duas.
dum modó morata recte veniat, dotata est satis.
Eo dico, ne me thensauros repperisse censeas.
Novi, ne doceas. desponde.
Fiat. sed pro Iuppiter,
num égo disperii?
Quíd tibi est?
Quid crepuit quasi ferrum modo? —
Hic apud me hortúm confodere iussi. sed ubi hic est homo?
abiit neque me certiorem fecit. fastidit mei,
quia videt me suam amicitiam velle: more hominum facit;
nam si opulentus it petitum pauperioris gratiam,
pauper metuit congrediri, per metum male rem gerit.
idem, quando occasio illaec periit, post sero cupit.
Si hercle ego te non elinguandam dedero usque ab radicibus,
impero auctorque ego sum, ut tu me cuivis castrandum loces.
Video hercle ego te me arbitrari, Eúclio, hominem idoneum,
quem senecta aetate ludos facias, haud merito meo.
Neque edepol, Megadore, facio, neque, si cupiam, copia est.
Quid nunc? etiam mihi despondes filiam?
Illis legibus,
cum illa dote quam tibi dixi.
Sponden ergo?
Spondeo.
Di bene vertant.
Ita di faxint. illud facito ut memineris,
convenisse ut ne quid dotis mea ad te afferret filia.
Memini.
At scio quo vos soleatis pacto perplexarier:
pactum non pactum est, non pactum pactum est, quod vobis lubet.
Nulla controversia mihi tecum erit. sed nuptias
num quae causa est quin faciamus hodie?
Immo edepol optuma.
Ibo igitur, parabo. numquid me vis?
Istuc. ei et vale.
Heus, Pythodice, sequere propere me ad macellum strenue. —
Illic hinc abiit. di immortales, obsecro, aurum quid valet.
id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia.