Latin · ~7 min
Act 4, lines 4.10.731-4.10.760
Plautus, Aulularia 4.10.731-760
Not analysed yet
Quís homo hic loquitur?
Égo sum miser.
Immo égo sum, et misere pérditus,
cui tanta mala maestitudoque optigit.
Animo bono es.
Quo, obsecro, pacto esse possum?
Quia istuc facinus, quod tuom
sollicitat animum, id ego feci et fateor.
Quid ego ex te audio?
Id quod verumst.
Quid ego de te commerui, adulescens, mali,
quam ob rem ita faceres meque meosque perditum ires liberos?
Deus impulsor mihi fuit, is me ád illam inlexit.
Quo modo?
Fateor peccavisse ét me culpam commeritum scio;
id adeo te oratum advenio ut animo aequo ignoscas mihi.
Cur id ausu's facere, ut id quod non tuom esset tangeres?
Quid vis fieri? factum est illud: fieri infectum non potest.
deos credo voluisse; nam ni vellent, non fieret, scio.
At ego deos credo voluisse ut ápud me te in nervo enicem.
Ne ístuc dixis.
Quid tibi ergo meam me invito tactiost?
Quia vini vitio atque amoris feci.
Homo audacissime,
cum istacin te oratione huc ad me adire ausum, impudens!
nam si istuc ius est ut tu istuc excusare possies,
luci claro deripiamus aurum matronis palam,
post id si prehensi simus, excusemus ebrios
nos fecisse amoris causa. nimis vilest vinum atque amor,
si ebrio atque amanti impune facere quod lubeat licet.
Quin tibi ultro supplicatum venio ob stultitiam meam.
Non mi homines placent qui quando male fecerunt purigant.
tu illam scibas non tuam esse: non attactam oportuit.
Ergo quia sum tangere ausus, haud causificor quin eam
ego habeam potissimum.
Tun habeas me invito meam?
Haud te invito postulo; sed meam esse oportere arbitror.
quin tu iam invenies, inquam, meam illam esse oportere, Euclio.
Iam quidem hercle te ad praetorem rapiam et tibi scribam dicam,
nisi refers.