Latin · ~7 min
Act 5, lines 5.2.1120-5.2.1153
Plautus, Bacchides 5.2.1120-1153
Not analysed yet
Quis sónitu ac tumúltu tantó nominát me atque púltat aedes?
Ego átque hic.
Quid hóc est negóti nam, amábo?
quis hás huc ovís adegit?
Ovís nos vocánt pessumaé.
Pastor hárum
dormít, quom haec eunt síc a pecú balitántes.
At pól nitent, haud sórdidae vidéntur ambae.
Attonsae haé quidem ámbae usque súnt.
Vt vidéntur
derídere nós.
Sine suo úsque arbitrátu.
Rerín ter in annó tu has tónsitari?
Pol hódie altera iám bis detónsa certo est.
Vetulaé sunt, †thimiame.
At bonás fuisse crédo.
Vidén limulís, obsecró, ut intuéntur?
Ecástor sine ómni arbitrór malitia ésse.
Merito hóc nobis fít, qui quidem húc venerímus.
Cogántur quidem íntro.
Haud sció quid eo opús sit,
quae néc lac nec lánam ullam habént. sic sine ástent.
exsólvere quánti fuére, omnis frúctus
iam illís decidít. non vidés, ut palántes
solaé liberaé
grasséntur? quin aetate crédo esse mútas:
ne bálant quidém, quom a pecú cetero ábsunt.
stultae átque haud malaé videntur.
Revórtamur íntro, sorór.
Ilico ámbae
manéte: haec ovés volunt vos.
Pródigium hoc quidémst: humana nós voce appellánt oves.
Haec oves vobis malam rem magnam, quam debent, dabunt.
Si quam debes, te condono: tibi habe, numquam abs te petam.
sed quid est quapropter nobis vos malum minitamini?
Quia nostros agnos conclusos istic esse aiunt duos.
Et praeter eos agnos meus est istic clam mordax canis:
qui nisi nobis producuntur iam atque emittuntur foras,
arietes truces nos erimus, iam in vos incursabimus.
Soror, ést quod te volo sécreto.
Eho, amábo.
Quo illaec ábeunt?
Senem illúm tibi dedo ultériorem, lepide út lenitum réddas;
ego ad húnc iratum adgrédiar, si possúmus nos hos intro ínlicere huc.
Meum pénsum ego lepide accúrabo, quamquam ódiost mortem ampléxari.
Facito út facias.