Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.3.396b-2.3.427b
Plautus, Captivi 2.3.396b-427b
Not analysed yet
Quae memini, mora mera est monerier.
Vt eum redimat et remittat nostrum huc amborum vicem.
Meminero.
At quamprimum pote: istuc in rem utriquest maxime.
Non tuom tu magis videre quam ille suom gnatum cupit.
Meus mihi, suos cuique est carus.
Numquid aliud vis patri
nuntiari?
Me hic valere et (tute audacter dicito,
Tyndare) inter nos fuisse ingenio haud discordabili,
neque te commeruisse culpam (neque me adversatum tibi)
beneque ero gessisse morem in tantis aerumnis tamen;
neque med umquam deseruisse te neque factis neque fide,
rebus in dubiis egenis. haec pater quando sciet,
Tyndare, ut fueris animatus erga suom gnatum atque se,
numquam erit tam avarus, quin te gratiis emittat manu †
et mea opera, si hinc rebito, faciam ut faciat facilius.
nam tua opera et comitate et virtute et sapientia
fecisti ut redire liceat ad parentis denuo,
cúm apud hunc confessus es et genus et divitias meas:
quo pacto emisisti e vinclis tuom erum tua sapientia.
Feci ego ista út commemoras, et te meminisse id gratum est mihi.
merito tibi ea evenerunt a me; nam nunc, Philocrates,
sí ego item memorem quae me erga multa fecisti bene,
nox diem adimat; nam quasi servos meus esses, nihilo setius
tu mihi obsequiosus semper fuisti.
Di vostram fidem,
hominum ingenium liberale. ut lacrumas excutiunt mihi.
videas corde amare inter se. quantis lautus laudibus
suom erum servos collaudavit.
Pól istic me haud centesimam
partem laudat quam ipse meritust ut laudetur laudibus.
Ergo cum optume fecisti, nunc adest occasio
bene facta cumulare, ut erga hunc rem geras fideliter.
Magis non factum possum velle, quam opera experiar persequi;
id ut scias, Iovem supremum testem laudo, Hegio,
me infidelem non futurum Philocrati.
Probus es homo.