Latin · ~7 min
Act 4, lines 4.2.856-4.2.885
Plautus, Captivi 4.2.856-885
Not analysed yet
Quin ita faciam, ut tute cupias facere sumptum, etsi ego vetem.
Egone?
Tune.
Tum tu mi igitur erus es.
Immo benevolens.
vin te faciam fortunatum?
Malim quam miserum quidem.
Cedo manum.
Em manum.
Di te omnes adiuvant.
Nil sentio.
Non enim es in senticeto, eo non sentis. sed iube
vasa tibi pura apparari ád rem divinam cito,
atque agnum afferri proprium pinguem.
Cur?
Vt sacrufices.
Cui deorum?
Mi hercle, nam égo nunc tibi sum summus Iuppiter,
idem ego sum Salus, Fortuna, Lux, Laetitia, Gaudium.
proin tu deum hunc saturitate facias tranquillum tibi.
Esurire mihi videre.
Mi quidem esurio, non tibi.
Tuo arbitratu, facile patior.
Credo, consuetu's consuetus es puer.
Iuppiter te dique perdant.
Te hercle—mi aequom est gratias
agere ob nuntium; tantum ego nunc porto a portu tibi boni:
nunc tu mihi places.
Abi, stultu's stultus es ,sero post tempus venis.
Igitur olim si advenissem, magis tu tum istuc diceres;
nunc hanc laetitiam accipe a me, quam fero. nam filium
tuom modo in portu Philopolemum vivom, salvom et sospitem
vidi in publica celoce, ibidémque illum adulescentulum
Aleum una et tuom Stalagmum servom, qui aufugit domo,
qui tibi surripuit quadrimum puerum filiolum tuom.
Abi in malam rem, ludis me.
Ita me amabit sancta Saturitas,
Hegio, itaque suo me semper condecoret cognomine,
ut ego vidi.
Meum gnatum?
Tuom gnatum et genium meum.
Et captivom illum Alidensem?
μὰ τὸν Ἀπόλλω.
Et servolum
meum Stalagmum, meum qui gnatum surripuit?
ναὶ τὰν κόραν.
Iam credo?
ναὶ τὰν πραινέστην.
Venit?
ναὶ τὰν σιγνίαν.
Certon?
ναὶ τὸν φρουσινῶνα.
Vide sis.
ναὶ τὸν Ἀλάτριον.
Quid tu per barbaricas urbes iuras?
Quia enim item asperae
sunt ut tuom victum autumabas esse.