Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.4.352-2.4.389
Plautus, Truculentus 2.4.352-389
Not analysed yet
Num tibi nam, amabo, ianua est mordax mea,
quo intro ire metuas, mea voluptas?
Ver vide,
ut tota floret, ut olet, ut nitide nitet.
Quid tam inficetu's inficetus es ,Lemno adveniens qui tuae
non des amicae, Diniarche, savium?
Vah, vapulo hercle ego nunc, atque adeo male.
Quo te avortisti?
Salva sis, Phronesium.
Salve. hicine hodie cenas, salvos cum advenis?
Promisi.
Vbi cenabis?
Vbi tu iusseris.
Hic me lubente facies.
Edepol me magis.
nempe tú eris hodie mecum, mea Phronesium?
Velim, si fieri possit.
Cedo soleas mihi,
properate, auferte mensam.
Amabo, sanun es?
Non edepol bibere possum iam, ita animo malest.
Mane, aliquid fiet, né abi.
Ah, aspersisti aquam.
iam rediit animus. deme soleas, cedo bibam.
Idem es mecastor qui soles. sed dic mihi,
benene ambulatumst?
Huc quidem hercle ad te bene,
quia tui videndi copia est.
Complectere.
Lubens. heia, hoc est melle dulci dulcius.
hoc tuis fortunis, Iuppiter, praestant meae.
Dan savium?
Immo vel decem.
Em istoc pauper es:
semper plus pollicere quam ego abs te postulo.
Vtinam a principio reí item parsisses meae
ut nunc reparcis saviis.
Si quid tibi
compendi facere possim, factum edepol velim.
Iam lauta es?
Iam pol mihi quidem atque oculis meis.
num tibi sordere videor?
Non pol mihi quidem;
verum tempestas, memini, quondam etiam fuit,
cum inter nos sordebamus alter de altero.
sed quid ego facinus audivi adveniens tuom,
quod tu hic me absente novi negoti gesseris?
Quid id est?
Primumdum, cum tu es aucta liberis
cumque bene provenisti salva, gaudeo.
Concedite hinc vos intro atque operite ostium.
tu nunc superstes solus sermoni meo es.
tibi mea consilia summa semper credidi.
equidem neque peperi puerum neque praegnas fui;