Latin
Act 2, lines 2.6.515-2.6.547
Plautus, Truculentus 2.6.515-547
Not analysed yet
Mars peregre adveniens salutat Nerienem uxorem suam.
quom tu recte provenisti quomque es aucta liberis,
gratulor, quom mihi tibique magnum peperisti decus.
Salve, qui me interfecisti paene vita et lumine
quique mihi magni doloris per voluptatem tuam
condidisti in corpus, quo nunc etiam morbo misera sum.
Heia, haud ab re, mea voluptas, tibi istic obvenit labos:
filium peperisti, qui aedis spoliis opplebit tuas.
Multo ecastor magis oppletis tritici ópust granariis,
ne, ille prius quam spolia capiat, hic nos extinxit fames.
Habe bonum animum.
Savium pete hinc sis. ah, nequeo caput
tollere, ita dolet itaque ego †medulo, neque etiam queo
pedibus mea sponte ambulare.
Si hercle me ex medio mari
savium petere tuom iubeas, petere hau pigeat ,mel meum.
id ita esse experta es: nunc experiere, mea Phronesium,
me te amare. adduxi ancillas tibi eccas ex Suria duas,
is te dono. adduce hoc tu istas. sed istae reginae domi
suae fuerunt ambae, earum patriam ego excidi manu.
his te dono.
Paenitetne te quot ancillas alam,
quin examen super adducas, quae mihi comedint cibum?
Hoc quidem herclést ingratum donum. cedo tu mi istam purpuram.
mea voluptas, attuli eccam pallulam ex Phrygia tibi.
tene tibi.
Hocine mi ob labores tantos tantillum dari?
Perii hercle ego miser. iam mi auro contra constat filius:
†etiam num mali pendit addit purpuram. ex Arabia tibi
attuli tus, Ponto amomum. tene tibi, voluptas mea.
Accipe hoc, Astaphium, abduce hasce hinc e conspectu Suras.
Ecquid amas me?
Nihil ecastor, neque meres.
Nilne huic sat est?
ne bonum verbum quidem unum dixit. viginti minis
venire illaec posse credo dona quae ei dono dedi.
vehementer nunc mi est irata, sentio atque intellego;
verum abibo. quid ais? nunc tu num nevis mé, voluptas mea,
quo vocatus sum ire ad cenam? mox huc cubitum venero.