Latin
Lines 1.32-1.73
Poree, Charles Poree (1676-1741) 1.32-73
Not analysed yet
EUGENIUS.
Ah!
IRENAEUS.
Suspiras. Quis novus suspiria elicit dolor? tametsi novus non est. Ex quo ferme in hanc urbem veni, et in istam intuli pedem domum, te moerore confici et luctu tabescere adverti. Causam rogare sum veritus, at nunc fare, quaeso, quid sit.
EUGENIUS.
Quin potius omitte quaerere.
IRENAEUS.
An refugit animus quod celat, id me coram eloqui? an diffidit mihi?
EUGENIUS.
Nemini tam fidit animus quam tibi. Sedenim quid prodest dolorem obductum vulgare verbis, si neque dolebo minus, et tu dolebis magis.
IRENAEUS.
Erit hoc saltem solatium in luctu, amicum quod habeas tuis condolentem malis.
EUGENIUS.
Durum et triste solatium.
IRENAEUS.
Ut ut est, age, loquere, Eugeni, ne verere, quod te sollicitat et cruciat hoc aperi, et concrede mihi.
EUGENIUS.
Ah! pater! pater!
IRENAEUS.
Patrem quid appellas? an ille vero causa moeroris foret? utrum in danda pecunia parcior?
EUGENIUS.
Leve commemoras malum.
IRENAEUS.
Adolescentibus haud ita leve. An te arctiori, ne libere excurras, continet gyro?
EUGENIUS.
Neque illud est incommodum grave.
IRENAEUS.
Quid ergo?
EUGENIUS.
Aliud doleo.
IRENAEUS.
Quid esse tandem dixerim? an pater non amat satis? an. . .
EUGENIUS.
Desine plura, vulnus tetigisti.
IRENAEUS.
Non satis amat pater! id falso suspicaris; amat.
EUGENIUS.
Utinam falso, utinam temere! sed nec amat, nec amorem simulat. Ac ne hunc quidem gratum permittit errorem mihi, ut amari me putem.
IRENAEUS.
Inveniam huic remedium malo: faciam ut et ameris, et amari te scias.
EUGENIUS.
Frustra, Irenaee, frsutra id effectum velis quod ipsa mater carissima, dum viveret, In hoc verbo, quod effert tremula voce, prosilit lacrima, dum moreretur, tentavit saepe, nec potuit assequi. Novi animum patris. Mihi jam pridem infensus est. Conspectus aegre patitur meos, invidet suos. Objurgat quotidie, increpat, minitatur. Nescio quod grande denunciat malum: et nisi me fallit metus, brevi, Irenaee, brevi Eugenius dicet tibi longum vale.