Latin · ~8 min
Lines 3.286-3.333
Prudentius, Apotheosis 3.286-333
Not analysed yet
et Deus et genitor lumenque et gloria semper
ille fuit, nec post sibi contulit ut Pater esset,
sic fit ut aeternum credamus cum Patre Christum,
illo auctore satum, cui nullus praefuit auctor,
haec tu si dubitas Nati mysteria Christi,
perdite, catholica non es de plebe, sed unus
de grege turifero, venerator Deucalionum,
devotus cippo, ficulni stipitis unctor.
quin potius scrutare Dei signacula in ipso
fonte vetustatis, percurre scrinia primi
scriptoris, quem non bardus pater aut avus augur,
fabula nec veteris famae, nec garrula nutrix,
nec sago clangore loquax et stridula cornix
rem docuere Dei, sed coram proditus ipse,
ipse Deus trepidum mortalem mitis amico
inbuit adloquio seque ac sua summa retexit,
nimirum meminit scriptor doctissimus illo
orbis principio non solum nec sine Christo
informasse Patrem facturae plasma novellae.
fecit ait ‘condens hominem Deus, et dedit olli
ora Dei.’ quidnam est aliud quam dicere ‘solus
non erat, atque Deo Deus adsistebat agenti,’
cum Dominus faceret Domini sub imagine plasma?
Christus forma Patris, nos Christi forma et imago;
condimur in faciem Domini bonitate paterna,
venturo in nostram faciem post saecula Christo,
possum multa sacris exempla excerpere libris,
ni refugis, quae te doceant non in Patre solo
vim maiestatis positam, sed cum Patre Christum
esse Deum, velut illud ait genealogus idem:
a Domino Dominus flammam pluit in Sodomitas.
quis Dominus, de quo Domino, si solus ab arce
siderea spectat Pater aut ardescit in iras?
Filius armatam Domini Patris ignibus iram
spargebat Dominus: sunt unum fulmen utraque.
Haec si Iudaicos sic intellecta rigassent
auditus stupidas ut possent 1 tangere fibras,
audissent Dominum virtutum, qui pereuntes
venerat ut servaret oves; sed ab auribus omnis
Fluxerat ornatus, caput et iam coctile Bahal
finxerat auriculasque suo spoliarat honore,
dux populi peccantis adest de monte corusci
luminis adloquioque Dei, tabulasque tremendo
incisas digito caeca ad tentoria defert,
sed cadit in faciem plebs non visura profundae
legis in effigie scriptum per enigmata Christum,
infelix, quae luce oculos praestricta paventes
texerit et presso faciem velarit amictu!