Latin · ~7 min
Lines 10.706-10.755
Prudentius, Liber Peristephanon 10.706-755
Not analysed yet
ferunt minaces verberantium genas
inlacrimasse sponte dimanantibus
guttis per ora barbarum frementia,
scribas et ipsos et coronam plebium
proceresque siccis non stetisse visibus.
at sola mater hisce lamentis caret,
soli sereno frons renidet gaudio;
stat in piorum corde pietas fortior
amore Christi contumax doloribus
firmatque sensum mollis indulgentiae.
sitire sese parvus exclamaverat: '
animae aestuantis ardor in cruciatibus
hoc exigebat, lymphae ut haustum posceret:
quem torva mater eminus triste intuens
vultu et severis vocibus sic increpat:
‘puto inbecillo, nate, turbaris metu
et te doloris horror adflictum domat,
non hanc meorum viscerum stirpem fore
Deo spopondi, non in hanc spem gloriae
te procreavi, cedere ut leto scias.
aquam bibendam postulas, cum sit tibi
fons ille vivus praesto, qui semper fluit
et cuncta solus inrigat viventia,
intus forisque spiritum et corpus simul,
aeternitatem largiens potantibus.
venies ad illud mox fluentum, si modo
animo ac medullis solus ardor aestuet
videre Christum, quod semel potum adfatim
sic sedat omnem pectoris flagrantiam
vita ut beata iam sitire nesciat.
hic, hic bibendus, nate, nunc tibi est calix,
mille in Bethleem quem biberunt parvuli:
oblita lactis et papillarum inmemor
aetas amaris, mox deinde dulcibus
refecta poclis mella sumpsit sanguinis.
exemplum ad istud nitere, o fortis puer,
generosa prolis, matris et potentia,
omnes capaces esse virtutum Pater
mandavit annos, neminem excepit diem,
ipsis triumphos adnuens vagitibus.
scis, saepe dixi, cum docenti adluderes
et garrulorum signa verborum dares,
Isaac fuisse parvulum patri unicum,
qui, cum inmolandus aram et ensem cerneret,
ultro sacranti colla praebuerit seni.
narravi et illud nobile ac memorabile
certamen, una matre quod septem editi
gessere pueri, sed tamen factis viri,
hortante eadem matre in ancipiti exitu
poenae et coronae sanguini ut ne parcerent.