Latin · ~9 min
Lines 10.756-10.820
Prudentius, Liber Peristephanon 10.756-820
Not analysed yet
videbat ipsos apparatus funerum
praesens suorum nec movebatur parens
laetata quotiens aut olivo stridula
sartago frixum torruisset puberem
dira aut cremasset lamminarum inpressio.
comam cutemque verticis revulserat
a fronte tortor, nuda testa ut tegmine
cervicem adusque dehonestarct caput;
clamabat illa: 'patere; gemmis vestiet
apicem hunc corona regio ex diademate.'
linguam tyrannus amputari iusserat
uni ex ephebis; mater aiebat: 'satis
iam parta nobis gloria est; pars optima
Deo inmolatur ecce nostri corporis;
digna est fidelis lingua quae sit hostia.
interpres animi, enuntiatrix sensuum,
cordis ministra, praeco operti pectoris,
prima offeratur in sacramentum necis
et sit redemptrix prima membrorum omnium;
ducem dicatam mox sequentur cetera.'
his Maccabeos incitans stimulis parens
hostem subegit subiugatum septies,
quot feta natis, tot triumphis inclyta;
me partus unus ut feracem gloriae,
mea vita, praestet, in tua est situm manu.
per huius alvi fida conceptacula,
per hospitalem mense bis quino larem,
si dulce nostri pectoris nectar tibi,
si molle gremium, grata si crepundia,
persiste et horum munerum auctorem adsere.
quanam arte nobis vivere intus coeperis,
nihilumque et illud, unde corpus, nescio;
novit animator solus et factor tui.
inpendere ipsi, cuius ortus munere es;
bene in datorem quod dedit refuderis.’
talia canente matre iam laetus puer
virgas strepentes et dolorem verberum
ridebat. hic tum cognitor pronuntiat:
‘claudatur infans carcere et tanti mali
Romanus auctor torqueatur acrius.’
illum recentes per cicatricum vias
denuo exarabant, quaque acutum traxerant
paulo ante ferrum, mox recrudescentibus
plagis apertas persequebantur notas,
quos iam superbus victor ignavos vocat.
‘o non virile robur, o molles manus!
unam labantis dissipare tam diu
vos non potesse fabricam corpusculi!
vix iam cohaeret, nec tamen penitus cadit,
vincens lacertos dexterarum inertium.
citius cadaver dentibus carpunt canes,
longeque morsus vulturum efficacior
ad devorandas carnis offas mortuae,
languetis inbelli fame ac fatiscitis,
gula est ferina, sed socors edacitas.’
exarsit istis turbida ira iudicis
seque in supremam concitat sententiam:
‘si te morarum paenitet, finem citum
subeas licebit: ignibus vorabere
damnatus et favilla iam tenuis fies.’
abiens at ille, cum foro abriperent virum
truces ministri, pone respectans ait:
‘appello ab ista, perfide, ad Christum meum
crudelitate, non metu mortis tremens,
sed ut probetur esse nil quod iudicas.’