Latin
Lines 2.406-2.488
Prudentius, Liber Peristephanon 2.406-488
Not analysed yet
tunc ille: ‘coctum est, devora,
et experimentum cape
sit crudum an assum suavius.’
haec ludibundus dixerat,
caelum deinde suspicit,
et congemescens obsecrat
miseratus urbem Romulam:
‘o Christe, nomen 1 unicum,
o splendor, o virtus Patris,
o factor orbis et poli,
atque auctor horum moenium,
qui sceptra Romae in vertice
rerum locasti, sanciens
mundum Quirinali togae
servire et armis cedere,
ut discrepantum gentium
mores et observantiam
linguasque et ingenia et sacra
unis domares legibus,
en omne sub regnum Remi
mortale concessit genus,
idem loquuntur dissoni
ritus, id ipsum sentiunt.
hoc destinatum quo magis
ius Christiani nominis,
quodcumque terrarum iacet,
uno inligaret vinculo.
da, Christe, Romanis tuis
sit Christiana ut civitas,
per quam dedisti ut ceteris
mens una sacrorum foret.
confoederantur omnia
hinc inde membra in symbolum.
mansuescit orbis subditus,
mansuescat et summum caput.
advertat abiunctas plagas
coire in unam gratiam;
fiat fidelis Romulus,
et ipse iam credat Numa.
confundit error Troicus
adhuc Catonum curiam,
veneratus occultis focis
Phrygum penates exules.
Ianum bifrontem et Sterculum
colit senatus (horreo
tot monstra patrum dicere)
et festa Saturni senis.
absterge, Christe, hoc dedecus,
emitte Gabriel tuum,
agnoscat ut verum Deum
errans Iuli caecitas.
et iam tenemus obsides
fidissimos huius spei,
hic nempe iam regnant duo
apostolorum principes,
alter vocator gentium,
alter cathedram possidens
primam recludit creditas
aeternitatis ianuas.
discede, adulter Iuppiter,
stupro sororis oblite,
relinque Romam liberam,
plebemque iam Christi fuge.
te Paulus hinc exterminat,
te sanguis exturbat Petri,
tibi id, quod ipse armaveras,
factum Neronis officit.
video futurum principem
quandoque, qui servus Dei
taetris sacrorum sordibus
servire Romam non sinat,
qui templa claudat vectibus,
valvas eburnas obstruat,
nefasta damnet limina,
obdens aenos pessulos.
tunc pura ab omni sanguine
tandem nitebunt marmora,
stabunt et aera innoxia,
quae nunc habentur idola.’
hic finis orandi fuit
et finis idem vinculi
carnalis: erupit volens
vocem secutus spiritus.