Latin · ~7 min
Lines 2.489-2.572
Prudentius, Liber Peristephanon 2.489-572
Not analysed yet
vexere corpus subditis
cervicibus quidam patres,
quos mira libertas viri
ambire Christum suaserat.
repens medullas indoles
adflarat et coegerat
amore sublimis Dei
odisse nugas pristinas.
refrixit ex illo die
cultus deorum turpium:
plebs in sacellis rarior,
Christi ad tribunal curritur.
sic dimicans Laurentius
non ense praecinxit latus,
hostile sed ferrum retro
torquens in auctorem tulit.
dum daemon invictum Dei
testem lacessit proelio,
perfossus ipse concidit
et stratus aeternum iacet.
mors illa sancti martyris
mors vera templorum fuit;
tunc Vesta Palladios Lares
inpune sensit deseri.
quidquid Quiritum sueverat
orare simpuvium Numae,
Christi frequentans atria
hymnis resultat martyrem.
ipsa et senatus lumina,
quondam luperci aut flamines,
apostolorum et martyrum
exosculantur limina.
videmus inlustres domos,
sexu ex utroque nobiles,
offerre votis pignera
clarissimorum liberum.
vittatus olim pontifex
adscitur in signum crucis,
aedemque, Laurenti, tuam
Vestalis intrat Claudia.
O ter quaterque et septies
beatus urbis incola,
qui te ac tuorum comminus
sedem celebrat ossuum,
cui propter advolvi licet,
qui fletibus spargit locum,
qui pectus in terram premit,
qui vota fundit murmure.
nos Vasco Hiberus dividit
binis remotos Alpibus,
trans Cottianorum iuga,
trans et Pyrenas ninguidos.
vix fama nota est, abditis
quam plena sanctis Roma sit,
quam dives urbanum solum
sacris sepulcris floreat.
sed qui caremus his bonis
nec sanguinis vestigia
videre coram possumus,
caelum intuemur eminus.
sic, sancte Laurenti, tuam
nos passionem quaerimus:
est aula nam duplex tibi,
hic corporis, mentis polo.
illic inenarrabili
allectus urbi municeps
aeternae in arce curiae
gestas coronam civicam.
videor videre inlustribus
gemmis coruscantem virum,
quem Roma caelestis sibi
legit perennem consulem.
quae sit potestas credita
et muneris quantum datum,
probant Quintum gaudia,
quibus rogatus adnuis.
quod quisque supplex postulat,
fert inpetratum prospere;
poscunt, iocantur,1 indicant,
et tristis haud ullus redit,
ceu praesto semper adsies
tuosque alumnos urbicos
lactante conplexus sinu
paterno amore nutrias.