10.4.1 to 10.4.2

Quousque, inquit, animo tuo etiam per supplicia et quidem externi moris obsequeris? Milites tui, cives tui incognita causa et captivis suis ducentibus trahuntur ad poenam. Si mortem meruisse iudicas, saltem ministros supplicii muta. Amico animo, si veri patiens fuisset, admonebatur, sed in rabiem ira pervenerat. Itaque rursus —nam parumper, quibus imperatum erat, dubitaverant —mergi in amnem, sicut vincti erant, iussit.