Latin
Act 2, lines 2.3.242-2.3.272
Terence, Heautontimorumenos 2.3.242-272
Not analysed yet
Ain tu?
Sic est.
Verum interea dum sermones caedimus,
Illae sunt relictae.
Mulier tibi adest; audin, Clinia?
Ego vero audio nunc demum et video et valeo, Clitipho.
Minime mirum, adeo impeditae sunt: ancillarum gregem
Ducunt secum.
Perii. Unde illi sunt ancillae?
Men rogas?
Non oportuit relictas: portant quid rerum!
Hei mihi.
Aurum, vestem: et vesperascit, et non noverunt viam.
Factum a nobis stulte est: abidum tu, Dromo, illis obviam,
Propera: quid stas?
Vae misero mihi, quanta de spe decidi!
Quid istuc? quae res te sollicitat autem?
Rogitas quid siet?
Viden tu ancillas, aurum, vestem? quam ego cum una ancillula
Hic reliqui. Unde ea esse censes?
Vah! nunc demum intelligo.
Di boni, quid turbae est? aedes nostrae vix capient, scio.
Quid comedent? quid ebibent? quid sene erit nostro miserius?
Sed video eccos quos volebam.
O Iupiter, ubinam est fides?
Dum ego propter te errans patria careo demens, tu interea loci
Conlocupletasti te, Antiphila; et me in his deseruisti malis;
Propter quam in summa infamia sum, et meo patri minus obsequens;
Cuius nunc pudet me et miseret, qui harum mores cantabat mihi
Monuisse frustra; neque potuisse unquam ab hac me expellere;
Quod tamen nunc faciam: tum quum gratum mihi esse potuit nolui.
Nemo est miserior me.
Hic de nostris verbis errat videlicet
Quae hic sumus locuti. Clinia, aliter tuum amorem atque est accipis:
Nam et vita est eadem, et animus te erga idem ac fuit;
Quantum ex ipsa re coniecturam cepimus.
Quid est, obsecro? nam mihi nunc nihil rerum omnium est
Quod malim quam me hoc falso suspicarier.
Hoc primum, ut ne quid huius rerum ignores; anus
Quae est dicta mater esse ei antehac non fuit:
Ea obiit mortem: hoc ipsa in itinere alterae
Dum narrat forte audivi.