Latin · ~7 min
Act 2, lines 2.1.265-2.1.304
Terence, Phormio 2.1.265-304
Not analysed yet
Unum cognoris, omnes noris.
Haud ita est.
Hic in noxa est: ille ad defendendam causam adest.
Quum ille est, praesto hic est: tradunt operas mutuas.
Probe horum facta imprudens depinxit senex.
Nam ni haec ita essent, cum illo haud stares, Phaedria.
Si est, patrue, culpam ut Antipho in se admiserit,
Ex qua re minus rei foret aut famae temperans;
Non causam dico quin quod meritus sit ferat.
Sed si quis forte, malitia fretus sua,
Insidias nostrae fecit adolescentiae,
Ac vicit; nostrane ea culpa est an iudicum,
Qui saepe propter invidiam adimunt diviti,
Aut propter misericordiam addunt pauperi?
Ni nossem causam, crederem vera hunc loqui.
An quisquam iudex est qui possit noscere
Tua iusta, ubi tute verbum non respondeas,
Ita ut ille fecit?
Functus adolescentuli est
Officium liberalis. Postquam ad iudices
Ventura est, non potuit cogitata proloqui:
Ita eum tum timidum ibi obstupefecit pudor.
Laudo hunc; sed cesso adire quamprimum senem?
Here, salve: salvum te advenisse gaudeo.
Oh,
Bone custos, salve, columen vero familiar,
Cui commendavi filium hinc abiens meum.
Iam dudum te omnes nos accusare audio
Immerito, et me horunc omnium immeritissimo.
Nam quid me in hac re facere voluisti tibi?
Servum hominem causam orare leges non sinunt:
Neque testimoni dictio est.
Mitto omnia.
Addo istuc; imprudens timuit adolescens: sino.
Tu servus: verum, si cognata est maxime,
Non fuit necesse habere: sed, id quod lex iubet,
Dotem daretis; quæreret alium virum.
Qua ratione inopem potius ducebat domum?
Non ratio, verum argentum deerat.
Sumeret
Alicunde.
Alicunde? nihil est dictu facilius.
Postremo, si nullo alio pacto, foenore.
Hui, dixti pulchre: siquidem quisquam crederet
Te vivo.
Non, non sic futurum est: non potest.
Egone illam cum illo ut patiar nuptam unum diem?