Latin · ~7 min
Lines 1.203-1.246
Tertullian, Carmen de Iudicio Domini 1.203-246
Not analysed yet
hinc rosea niveo variantur semine rura
et roseis nivea crispantur floribus arva.
nescias illa quibus suavescant pulchrius arva
aut quibus aetheria spiret felicius aura,
quis melior specie vel plus praecellat honore.
nunquam florigeris similes nascuntur in hortis,
lilia nec nostris floruerunt talia campis,
nec sic nostra rubent, mox ut rosa panditur, arva,
purpura nec Tyrio sic est incocta rubore.
gemma coloratis fulget speciosa lapillis,
prasinus inde nitet, illinc carbunculus ardet,
zmaragdusque lapis micantia lumina fundit.
hic et odoriferis nascuntur cinnama virgis
et viridi laetum folio conflagrat amomum.
hic iacet ingenitum radiati luminis aurum
et nemora alta lenens florenti vertice caelum
virentisque gravant uberrima germina ramos.
nulla suos similes porrexit India lucos,
non ita densa levat viridis cacumina pinus,
nec sic alta comas crispat vibrala cupressus,
nec vernus melius floret cum tempore ramus.
hic aliter celsae florent in vertice nigrae
aeternumque virent solae sine grandine silvae.
nulla cadunt folia, nullus flos tempore defit,
robore conpacto viret et purpurat arbor.
sed puto, flos ille rosa est, rubor aequus in illo,
sic species, talem foliis adspirat odorem.
stat cum flore novis arbor pulcherrima pomis
vitalemque frugem felicia robora densant.
mella viridatis conflagrant pinguia ramis,
lac etiam plenis manat potabile rivis.
vitam spirat ibi quidquid pia terra virescit
beatoque simul quidquid de germine floret,
atque solum pulchrae redolet medicabile Cretae.
fons illic placidus perfundit agmine campos,
quattuor inde rigant partita flumina terras.
ver, puto, semper agit vestitus floribus aether.
non frigus variat hiberni sideris auras,
nec radiata micat pressis caloribus aestas.
caelum luce sua serena temperat auras
et reficit fetam meliore flamine terram.
nox ibi nulla, sua defendunt astra tenebras.
iraeque insidiaeque absunt et dira cupido,
exclususque metus, pulsaeque a limite curae.