Latin · ~8 min
Lines 1.59-1.109
Tertullian, Carmen de Iudicio Domini 1.59-109
Not analysed yet
quanta Deus homini permisit munera mundi
et praedulce sui signavit pignus amoris,
utilia et cara tribuit mandata salutis,
nec ultra monitum quicquam contingeret: unum,
unde malum sciret el unde dinosceret aequum
protinus, inlicitum vetuit contingere pomum.
sub dicione dedit terras animamque viventem,
pinnatumque genus, pecudes, genus omne ferarum
et genus aequoreum, animalia cuncta natantum.
sed quoniam primo transgressus crimine legem
iamiam primus homo Domini mandata mutabat,
coniuge cuncta mala suadente morte peribat.
nam peccati malum conmisit femina primum
proditaque suum decepit lege maritum.
inmemor ille Dei temere conmittere tanta.
Eva persuasa male patefecit limina leto
et sibi cum genere creavit funera loto.
hinc (nefas!) incautum mors emanavit in aevum.
inde magis facinus facile percrebruit altum
acriorque labor agitavit saevius annum.
callidus hoc zelo serpens iniecit iniquo.
inde magis populi multa conmissa malorum
et nefanda malis pepererunt semina factis.
idcircoque Deus solus cui summa potestas
et super alta tenens summa fastigia caeli,
altus inaccessam habitans in saecula lucem
praeteritique memor et praescius ante futuri,
progeniem meriti decretum servat in aevum,
et cunctas animas quae corpora tarda gubernant
et ratione movent hominem vagante per artus,
ut primum posito membrorum pondere cedunt
terrenisque leves resolutae nexibus ibunt
ac proprias repetent diversis partibus oras,
illicet occultis alias includi tenebris,
ast alias laetis revocari protinus auris,
servari penitus decreta ad praemia legis,
donec iterum mortis resurgant corpora membris:
nunc homines primae pensare fenora vitae
iudicesque Dei memores adstare priorum,
expectare suam suo quemque ex crimine poenam.
funditus aut pecorum sine nomine pendere statu
incassumve Dei finiendo fundere fletum.
an Deus omnipotens cuius sub nutu reguntur
omnia, non valeat post mortem reddere vitam,
aut aliquid rerum Dominum non posse videtur?
si potuit tenebris claram excludere lucem
atque omnem verbo potuit conponere molem,
omnia de nihilo potente voce parare,
cur non ex aliquo possit conpingere notam,
quae fuerat quondam, quae vixerat ante, figuram,
similemque suae iubeat resurgere formam?