Latin · ~7 min
Lines 1.1-1.44
Waardenburg, CARMINA HENRICI WAARDENBURG Scholae Franekeranae Rectoris FRANEKERAE Apud DIONYSIUM ROMAR MDCCXCII. 1.1-44
Not analysed yet
De Clycere
Nuper ego, exoptans caram spectare puellam,
Improviso adii: (quidlibet audet amor.)
Mane erat: hesternos Glycere incomposta capillos
Sederat albenti purpurea in tunica.
Effulsit cum parte humeri sine tegmine collum,
Blandius a somno luminis arsit honor.
Mollia laxarat vinclis vestigia. Quantum
Creverat e cultu simpliciore decor!
Formosus varia pollex opus arte parabat,
Palladis arguto dignum opus ingenio.
Qualem ubi deprendi, mirantia lumina pavi:
Ast illi roseus tinxerat ora pudor.
Non secus a puero rubuit conspecta Diana,
Aut primum Nereo nata stupente Venus.
O suavis rubor! o casto sub corde tumultus!
Quam sine te nullum est optima forma bonum!
Est aliquid vidisse suam; at quater ille beatus,
Qui pariter vidit sic rubuisse suam!
Haec si tanta mihi veniat geminata voluptas,
Glorier in terris gaudia ferre Deum.
De Amore Desperato
Ah miseri, quibus afflavit fallacibus alis,
Prodit &immiti quos Amor ille joco!
Expertus loquor. Heu! tantos perferre dolores
Non possum: o saevas, o Puer, abde faces!
Quum placide adspiras, te nil jucundius usquam;
Quum saevis, gravior non Jovis ira venit.
Speravi meliora prius, vixique beatus
Donec formosae carus eram Glycerae.
Jam mihi fingebam sociales vanus in annos
Gaudia, legitimo percipienda toro.
Optabam dulces, carissima pignora, natos,
Matri delicias deliciasque patri;
Nunc mihi, nunc illi blandos ridere vicissim,
Mox etiam balbo suaviter ore loqui.
Irrita nunc austri vota abripuere tepentes.
Heu heu! pro dulci melle venena bibo.
Spes mihi, (sic Glycere voluit) mortalibus illud
Supremum miseris perfugium, omnis abit.
Omnis, io! spes omnis abit? Haec vera minata est?
Ah! facite, o Superi, fallat ut illa semel!
Quam vellem, nostros quantumvis sperneret aestus,
Cel�sset durum nonnihil ipsa animum!
Aut ego, ne effugerent tam tristia verba, loquentis
Clausissem opposita providus ora manu!