Latin
Carmen VII, lines 7.1.1-7.1.58
Walter of Châtillon, Carmina 7.1.1-58
Not analysed yet
Carmen VII
I
Eliconis rivulo modice respersus
vereor ne pondere sim verborum mersus;
set quoniam scriptitat mundus universus,
incipe Menalios mecum, mea tibia, versus.
II
Accusator criminum judexque sedebo
omnium, que video fieri sub Phebo;
vitiosus siquidem vitia delebo,
munus et officium nil scribens ipse docebo.
III
Dicta fuit aurea vita proavorum,
quando nec simonia vendicabat chorum
nec regnabant scismata, set vi modernorum
effodiuntur opes irritamenta malorum.
IV
Ecce papas geminos instruxere reges,
set cui adhereas, nescis, vel quem neges;
utrobique pullulat vitiorum seges,
amissae pereunt nullo discrimine leges.
V
Fortassis Ecclesia non hunc jure repulit,
non hunc jure cathedra dignitatis extulit,
nam saepe, cum ratio male sibi consulit,
pro vitio virtus crimina sepe tulit.
VI
A Christo neuter est forsitan electus,
neuter michi sufficit, uterque suspectus;
nescio, quis horum sit obliquus vel rectus,
in diversa trahunt unum duo nomina pectus.
VII
Suam Christus vineam amodo non fodit,
illam vorat ambitus, illam scisma rodit;
sponsa Christi coniugis jussa non custodit,
saepe etenim mulier, quem coniunx diligit, odit.
VIII
Sponsa dicit aput se: 'Heu, quam diu teror!
Quo me rapit impetus scismatis, quo feror?
Sponsum, per quem meus hic relevetur maeror,
ultra promissum tempus abesse quaeror.
IX
Hinc me Rheus opprimit, hinc Francorum chori,
dubito, cui debeam cedere favori;
veniat mors, veniat terminus maerori:
impia quid dubitas Dejanira mori?
X
Non erat a Caesare Papa statuendus,
set secundum canones erat eligendus,
non qui sic eligitur hic est reverendus.
hic tibi precipue sit pura mente colendus.
XI
Illi, per quos hereses scismataque vici
quondam, michi facti sunt nuper inimici;
que cecidi, stabilis non debebam dici:
quid me felicem totiens iactastis, amici?
XII
Mea gens antiquitus dici Nazarea,
id est sancta, potuit, set nunc Pharisea;