7.

παρὰ τὸ ὄθω τὸ δηλοῦν τὴν. ἔνθεν «κοὐδ’ ὄθομαι κοτέοντοϲ »(Α 181) καὶ «ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη» (Β 219) ἐνόθω ἤνοθεν ἐνήνοθεν ἀντὶ τοῦ ἐκινεῖτο. ὀθόνη οὖν εὐκίνητοϲ διὰ λεπτότητα. Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ Ϲυμποϲί ῳ.