111 to 182

111. σοὶ δ’ ὧδε μνηστῆρες ὑποκρίνονται. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ὧδε ἀντὶ τοῦ οὕτως· τὸ δὲ ὑποκρίνονται ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνονται B. cf. de ὧδε pro οὕτως α 182 et locos ibi collatos. L. Ar. p. 70. De praepositione permutata vide Lehrs. quaest. ep. p. 89. F. Ar. 27. M. 228. Η 407. Eust. 1437, 31. 134. vid. not. 3. 137. νέμεσις δέ μοι ἐξ ἀνθρώπων ἔσσεται. ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω. ἀθετεῖται μὲν ὑπὸ Ἀριστάρχου, στικτέον δὲ ὅμως μετὰ τὸ ἔσσεται, ἵνα τὸ ὣς κέηται ἀντὶ τοῦ οὕτως. HM. Aristonici et Nicanoris scholia coniunxit scholiasta cf. F. Nican. p. 114. L. Ar. 344. Aristonici verba sunt in MV ad versum 134: περισσός γάρ ἐστι πρὸς ταύτην τὴν ἀπόδοσιν. 146. vid. not. 4. 152. ὄσσοντο δ’ ὄλεθρον. †)προεμαντεύοντο, προεδήλουν αὐτοῖς ἀπώλειαν. S. cf. ad α 115. L. Ar. 88. cf. B ad Α 105. 154. δεξιὼ ἤϊξαν. †)ἀνατολικοί. δεξιὰ γὰρ τὰ ἀνατολικὰ λέγει ὁ Ὅμηρος. εἴτ’ ἐπιδέξι’ ἴωσι πρὸς ἠώ τ’ ἠέλιόν τε, εἴτ’ ἐπ’ ἀριστερὰ ποτὶ ζόφον ἠερόεντα. (Μ 239). EQS. Observatio est Aristarchi cf. Aristonicum ad Μ 239. 156. ἅ περ τελέεσθαι ἔμελλον. †)ἔμελλον διὰ τοῦ ο̄· τοῦτο γὰρ Ὁμήρῳ σύνηθες. HMS. scilicet ut neutrum plurale cum verbo plurali coniungat cf. F. Ar. p. 15 et permultos locos ici collatos. Certe adnotavit etiam καὶ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ ἐῴκεσαν. cf. ad Β 36 et α 232. δ 378. ζ 165. σ 19. 138. 180. ταῦτα δ’ ἐγὼ σέο πολλὸν ἀμείνων μαντεύεσθαι. †)γράφεται ἀμείνω χωρὶς τοῦ ν. H. Sic scripsit Zenodotus cf. ad Α 80. 249. Γ 71. Η 114. Fuit igitur Aristonici διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν̄ ἀμείνω γράφει. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἔχει ἐπὶ τῆς εὐθείας τὸ ν̄. 182. ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο φοιτῶσ’, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι· *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ (δέ) τε σύνδεσμος περιττός. HMS. cf. F. Ar. p. 34.