193 to 328

193. —ἐγὼ δ’ οὐκ ὀίομαι εἶναι. —†)τοῦτο εἶναι διὰ μέσου φησὶν Ἀρίσταρχος ὡς ἂν ἀπαλγήσαντος τοῦ Ὀδυσσέως ἰδίᾳ ἀναπεφωνῆσθαι HQ. cf. Π 46. α 18. 210. εὗρον δ’ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης. 212. ἀμφὶ δέ μιν . . . †)ἀπὸ τοῦ πληθυντικοῦ τοῦ δώματα (210) πρὸς ἑνικόν τὸ δῶμα ὑπήντησεν, ὡς τὸ ἐξ ἑτέρων ἕτερ’ ἐστίν (ρ 266). εἶτα ἐπιφέρει οὐκ ἄν τίς μιν ἀνήρ Q. cf. F. Ar. 32. 238. ῥάβδῳ πεπληγυῖα. Fuit diple ὅτι παθητικῶς πεπληγυῖα ἀντὶ τοῦ πλήσσουσα. cf. ad Ο 730 ubi hic versus sic explanatur. Perfectum secundum enim non ad activum sed ad medium (Ar. παθητικὸν) pertinere veteres statuerunt. cf. F. Ar. 3. 239. καὶ δέμας. Diple periestigmene, quod Zenodotus legit καὶ πόδας cf. H. 240. αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ. *)[ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν (329), ὅτι τὸ σῶμα μόνον ἠλλοιοῦτο, ἡ δὲ ψυχὴ ἔμενεν ἀμετάβλητος. πῶς οὖν ἂν λέγοι σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν (329), ὡς καὶ τοῦ νοῦ ἠλλοιωμένου; HQT. 242. πάρ ῥ’ ἄκυλον βάλανόν τ’ ἔβαλεν καρπόν τε κρανείης. Versum Aristarchus non legit cf. HQV. Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τόν στίχον. ὁ δὲ Καλλίστρατος ἀντ’ αὐτοῦ γράφει παντοίης ὕλης ἐτίθει μελιηδέα καρπόν. 268. οὔτε τιν’ ἄλλον ||ἄξεις σῶν ἑτάρων. †)Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ σῶον H. 271. not. 2. 307. Ἑρμείας μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη. Notatum fuit vocabulum ἔπειτα ἀντὶ χρονικοῦ, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα, cf. Ι 169 ubi sic explanatur noster versus. 320. ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων. †)οὕτως Ἀρίσταρχος δισυλλάβως τὸ λέξο· ἄδηλον δὲ πότερον κοιμῶ ἢ συναριθμοῦ H. E Didymo et Aristonico manasse videtur. cf. L. Ar. 147. 328. ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων. †)διαβῇ, παρέλθῃ. τὰ φάρμακα δηλονότι, ὡς τὸ δοῦρα σέσηπεν (Β 135) Q. Diple fuit, quod praeter consuetudinem verbi formam singularem construxit Homerus cum plurali neutrius φάρμακα (cf. F. Ar. 15) et quod in verbo ἀμείψεται vocalis η̄ correpta est (cf. F. Ar. p. 13).