329 to 510

329. σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν. ὁ Σιδώνιός φησιν ἀθετεῖσθαι τὸν στίχον H. Ab Aristarcho expunctum esse versum manifestum est ex Ar. ad v. 240. De Dionysio Sidonio ab Aristonico commemorato cf. ad Μ 36. Τ 365. 351. οἵ τ’ εἰς ἅλαδε προρέουσιν. †)οἵ τε ἅλαδε, οὕτω γράφει Ζηνόδοτος (corr. Duentzer p. 83, cod. οἵτ’ εἰς ἅλαδε lemma, et οὔτε γρ. Ζ.) ,Ἀρίσταρχος δὲ οἳ εἰς ἅλαδε. περισσὴ δέ ἐστιν ἡ εἰς HQ. (Buttmanni coniectura acutissima pro codd. εἰς ἅλα· δεύτερον). Didymi et Aristonici verba coaluerunt, de praepositione εἰς superflua cf. F. Ar. p. 27 et 28. 354. ἡ δὲ ἑτέρη. *)ὅτι τὸ ἑτέρη ὑγιῶς ἐπὶ τῆς δευτέρας H. cf. Ι 313. Μ 93. 409. οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους. †)οἰκτρῶς καὶ ἐλεεινῶς ὀδυρομένους F. Ar. 29. α 209 et exempla ibid. 440. ἀποπλήξας κεφαλήν. ἀντὶ τοῦ ἀποκόψας ex Ψ 120 hic posui, ubi Ar. sic interpretatur hunc locum. Altera lectio erat ἀποτμήξας, quam Zenodoti esse colligam ex schol. Σ 34. cf. Eust. 1664, 31. L. Ar. 13. Λ 146. Did. 471. καὶ τότε μ’ ἐκκαλέσαντες. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ καὶ περισσός BQ. cf. F. Ar. 34. α 33. 495. τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν. †)ἀντὶ τοῦ αἱ ψυχαί· ὁ μέντοι ποιητὴς πρὸς τοὺς ἄλλους νεκροὺς ποιεῖται τὴν σύγκρισιν ἐν τῷ οἱ δὲ ἄλλοι νεκροὶ ὡς σκιαὶ ἀίσσουσιν BQT. cf. F. Ar. p. 30. 501. ὦ Κίρκη, τίς γάρ. *)[ἡ διπλῆ ὄπι] ἀπὸ τοῦ γὰρ ἤρξατο H. cf. α 337 et exempla ibid. 509. ἐνθ’ ἀκτή τε λάχεια. Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit ἐλάχεια cf. BHQT: βαθεῖα, εὔγεως, εὔσκαφος. οὐ δεῖ δὲ γράφειν ἐλάχεια (sic Zenod. cf. ι 116), οὐ γὰρ εἰκὸς ἐλάχιστον ἀκούειν τῆς Περσεφόνης τό τέμενος. οὐκ ἄτοπον δὲ περὶ τὴν ἀκτὴν εἶναι ἄλσος. πολλὰ γὰρ εὕροι τις ἂν ἄλση ἐπιθαλάσσια. 510. ἰτέαι ὠλεσίκαρποι. †)σημείωσαι ὅτι ἄκαρπα φυτὰ εἶπεν εἶναι ἐν τῷ ἄλσει τῆς Περσεφόνης, διὰ τὸ νεκροῖς προσήκειν BQ.