276 to 301

276. ἔεδνα. Aristarchi interpretationem vocabuli habent cod. EQV quorum V. Aristonici verba paene integra conservavit: δῶρα τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ. cf. ad Π 178. Apoll. l. h. 62, 16. β 53. 277. ἄψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο, οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα. †)συνεκδοχικῶς. E. Fuit dipla Aristarchi πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πρὸς τὸ νοητόν. cf. F. Ar. p. 16. β 195, ubi scholion disertius est. 282. ἢ ὄσσαν ἀκούσῃς. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] ὄσσαν τὴν ἐκ θεῶν κληδόνα V. Non vocem significat simpliciter ut apud alios poetas. L. Ar. 87. cf. β 216. ω 413. 284. πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε. Appicta fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem Κρήτην pro Σπάρτην cf. ad α 93. γ 313. 291. σῆμά τε οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι. In H. varia lectio χεῦαι (sic cum Dindorfio legendum) et κτερεΐξαι commemoratur et additur, καὶ ἄλλως τὸ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ. Hanc lectionem fuisse putem Aristarchi, qui infinitivum pro imperativo quasi Homerici sermonis proprium praeoptavit, cf. F. Ar. p. 14 et ad β 305. δ 416. 419. ε 30. 341. 349. ζ 258. 261. 298. η 222. μ 47. ξ 396. ο 277. σ 106. 300. ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα, Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Κλυταιμνήστρας ὑπὸ τοῦ παιδὸς μόρον EHMS. cf. L. Ar. 182 (ubi corr. pro γ 303. 309-10) γ 309/10. λ. 409. 301. καὶ σὺ, φίλος, －μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε —ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ. Versibus 301 et 302 asteriscos appictos fuisse certum est ex schol. ad γ 199/200, ubi damnati sunt.