396 to 444

396. τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν. Fuit diple, quod coniunctivus pro optativo positus est cf. ad Φ 126: τὸ γὰρ ὅς κε φάγῃσι ὃς φάγοι ἂν· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν. cf. F. Ar. p. 9. δ 692. ξ 37. ρ 385. 404. Ἰθάκης ἔτι ναεταώσης. *)[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ναιεταώσης] ἐνεργητικὸν ἀντὶ παθητικοῦ, ᾠκισμένης οὔσης. B. cf. F. Ar. p. 2/3. B 626. Ζ 370. β 102. δ 47. 322. η 33. σ 8. 413. πατρὸς ἐμοῖο. †)ἀγνοοῦντές τινες ἐμεῖο γράφουσιν. ὁμοίως ἐν Ἰλιάδι μνῆσαι πατρὸς σεῖο (ω 486) δέον κτητικῶς. HMS. Intelligendus est Zenodotus cf. ad Ω 486. Ξ 118. ζ 256. Fuit igitur Aristarchi diple periestigmene. Cur La Roche hanc lectionem ad Zenodotum referre dubitaverit nescio. 422. μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] οὕτως εἶπε τὴν ἑσπέραν EQS. cf. Ar. ad Π 203, 206. Φ 232. Apoll. l. h. 77, 26. α 246. et locos ibi collatos. 424. nota 5. 444. ὁδὸν τὴν πέφραδ’ Ἀθήνη. †)ἐσήμανεν αὐτῷ S. Fluxit ex Ar. ,qui observavit, verbum φράζειν nunquam esse dicere, sed indicare. cf. L. Ar. 84.