399 to 422

399. ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ. Quod afferunt BEQV de vocabulo αἴθουσα ex Ar. fluxisse videtur, qui sic interpretatur Υ 11: αἱ αἴθουσαι οὐκ εἰσὶ θρόνοι ἢ καθέδραι, ἀλλὰ στοαὶ καὶ στυλωταὶ ἕδραι ἢ τόποι ὑφ’ ἡλίου καταλαμπόμενοι. 400 et 401. πάρ δ’ ἄρ’ ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν, ὃς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν. Hos versus Zenodotus expunxit cf. schol. HMQR. 402. αὐτὸς δ’ αὖτε καθεῦδε. Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem: αὐτὸς δ’ αὖτ’ ἐκάθευδε cf. in H, ubi Zenodotus quidem non nominatur, sed ex adnotationibus Ar. ad Α 68. 611. Ο 716 scimus, illum ante praepositionem augmentum ponere amavisse, quod Aristarchus omisit, ὅτι οὐκ ἐᾷ ἑλληνίζειν τὸν Ομηρον. cf. ζ 1. δ 304. 422. ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ. *)ὅτι τὸ βοῶν παρέλκει καὶ μετὰ τῆς προθέσεως εἴρηται ἐπιβουκόλος. H. cf. L. Ar. 109. γ 195 et exempla quae ibi collegi. Eust. 1475, 11.