Ξ.

495. κλῦτε φίλοι· θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος. *)ἀθετεῖται ὡς ἐκ τῆς Ἰλιάδος (Β 56) μετενηνεγμένος. γελοῖον δὲ εἰπεῖν καὶ τὸν ἐν λόχῳ καθυπνωκέναι H. cf. ad Β 56, qui habet asteriscum. Videtur insertus esse versus propter initium orationis coniunctione γὰρ factum. Sic H: τινὲς φασὶν ἐνίους ἠγνοηκότας τὸ (ἔθος) τοῦ ποιητοῦ, ὅτι ἔθος ἐστὶν αὐτῷ ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι, διὰ τοῦτο πεπλακέναι τὸν στίχον. cf. κ 174. 189.