Ancient Greek · ~7 min
Lyric-Scene 10, lines 10.4.989-10.4.1031
Aristophanes, Ὄρνιθες 10.4.989-1031
Not analysed yet
καὶ ταῦτʼ ἔνεστʼ ἐνταῦθα;
λαβὲ τὸ βιβλίον.
οὐκ εἶ θύραζʼ; ἐς κόρακας.
οἴμοι δείλαιος.
οὔκουν ἑτέρωσε χρησμολογήσεις ἐκτρέχων;
ἥκω παρʼ ὑμᾶς —
ἕτερον αὖ τουτὶ κακόν.
τί δʼ αὖ σὺ δράσων; τίς δʼ ἰδέα βουλεύματος;
τίς ἡ ʼπίνοια, τίς ὁ κόθορνος τῆς ὁδοῦ;
γεωμετρῆσαι βούλομαι τὸν ἀέρα
ὑμῖν διελεῖν τε κατὰ γύας.
πρὸς τῶν θεῶν
σὺ δʼ εἶ τίς ἀνδρῶν;
ὅστις εἴμʼ ἐγώ; Μέτων,
ὃν οἶδεν Ἑλλὰς χὠ Κολωνός.
εἰπέ μοι,
ταυτὶ δέ σοι τί ἔστι;
κανόνες ἀέρος.
αὐτίκα γὰρ ἀήρ ἐστι τὴν ἰδέαν ὅλος
κατὰ πνιγέα μάλιστα. προσθεὶς οὖν ἐγὼ
τὸν κανόνʼ, ἄνωθεν τουτονὶ τὸν καμπύλον
ἐνθεὶς διαβήτην —μανθάνεις;
οὐ μανθάνω.
ὀρθῷ μετρήσω κανόνι προστιθείς, ἵνα
ὁ κύκλος γένηται σοι τετράγωνος κἀν μέσῳ
ἀγορά, φέρουσαι δʼ ὦσιν εἰς αὐτὴν ὁδοὶ
ὀρθαὶ πρὸς αὐτὸ τὸ μέσον, ὥσπερ δʼ ἀστέρος
αὐτοῦ κυκλοτεροῦς ὄντος ὀρθαὶ πανταχῇ
ἀκτῖνες ἀπολάμπωσιν.
ἅνθρωπος Θαλῆς.
Μέτων —
τί ἔστιν;
οἶσθʼ ὁτιὴ φιλῶ σʼ ἐγώ,
κἀμοὶ πιθόμενος ὑπαποκίνει τῆς ὁδοῦ.
τί δʼ ἐστὶ δεινόν;
ὥσπερ ἐν Λακεδαίμονι
ξενηλατοῦνται καὶ κεκίνηνταί τινες·
πληγαὶ συχναὶ κατʼ ἄστυ.
μῶν στασιάζετε;
μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ.
ἀλλὰ πῶς;
ὁμοθυμαδὸν
σποδεῖν ἅπαντας τοὺς ἀλαζόνας δοκεῖ.
ὑπάγοιμί τἄρʼ ἄν.
νὴ Δίʼ ὡς οὐκ οἶδʼ ἂν εἰ
φθαίης ἄν· ἐπίκεινται γὰρ ἐγγὺς αὑταιί.
οἴμοι κακοδαίμων.
οὐκ ἔλεγον ἐγὼ πάλαι;
οὐκ ἀναμετρήσεις σαυτὸν ἀπιὼν ἀλλαχῇ;
ποῦ πρόξενοι;
τίς ὁ Σαρδανάπαλλος οὑτοσί;
ἐπίσκοπος ἥκω δεῦρο τῷ κυάμῳ λαχὼν
ἐς τὰς Νεφελοκοκκυγίας.
ἐπίσκοπος;
ἔπεμψε δὲ τίς σε δεῦρο;
φαῦλον βιβλίον
Τελέου.
τί; βούλει δῆτα τὸν μισθὸν λαβὼν
μὴ πράγματʼ ἔχειν ἀλλʼ ἀπιέναι;
νὴ τοὺς θεούς.
ἐκκλησιάσαι δʼ οὖν ἐδεόμην οἴκοι μένων.
ἔστιν γὰρ ἃ διʼ ἐμοῦ πέπρακται Φαρνάκῃ.
ἄπιθι λαβών· ἔστιν δʼ ὁ μισθὸς οὑτοσί.
τουτὶ τί ἦν;
ἐκκλησία περὶ Φαρνάκου.
μαρτύρομαι τυπτόμενος ὢν ἐπίσκοπος.