Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.93-1.139
Aristophanes, Ἐκκλησιάζουσαι 1.93-139
Not analysed yet
ἰδού γέ σε ξαίνουσαν, ἣν τοῦ σώματος
οὐδὲν παραφῆναι τοῖς καθημένοις ἔδει.
οὐκοῦν καλά γʼ ἂν πάθοιμεν, εἰ πλήρης τύχοι
ὁ δῆμος ὢν κἄπειθʼ ὑπερβαίνουσά τις
ἀναβαλλομένη δείξειε τὸν Φορμίσιον.
ἢν δʼ ἐγκαθεζώμεσθα πρότεραι, λήσομεν
ξυστειλάμεναι θαἰμάτια· τὸν πώγωνά τε
ὅταν καθῶμεν ὃν περιδησόμεσθʼ ἐκεῖ,
τίς οὐκ ἂν ἡμᾶς ἄνδρας ἡγήσαιθʼ ὁρῶν;
Ἀγύρριος γοῦν τὸν Προνόμου πώγωνʼ ἔχων
λέληθε· καίτοι πρότερον ἦν οὗτος γυνή·
νυνὶ δʼ, ὁρᾷς, πράττει τὰ μέγιστʼ ἐν τῇ πόλει.
τούτου γε τοίνυν τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν
τόλμημα τολμῶμεν τοσοῦτον οὕνεκα,
ἤν πως παραλαβεῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα
δυνώμεθʼ, ὥστʼ ἀγαθόν τι πρᾶξαι τὴν πόλιν·
νῦν μὲν γὰρ οὔτε θέομεν οὔτʼ ἐλαύνομεν.
καὶ πῶς γυναικῶν θηλύφρων ξυνουσία
δημηγορήσει;
πολὺ μὲν οὖν ἄριστά που.
λέγουσι γὰρ καὶ τῶν νεανίσκων ὅσοι
πλεῖστα σποδοῦνται, δεινοτάτους εἶναι λέγειν·
ἡμῖν δʼ ὑπάρχει τοῦτο κατὰ τύχην τινά.
οὐκ οἶδα· δεινὸν δʼ ἐστὶν ἡ μὴ ʼμπειρία.
οὐκοῦν ἐπίτηδες ξυνελέγημεν ἐνθάδε,
ὅπως προμελετήσωμεν ἁκεῖ δεῖ λέγειν.
οὐκ ἂν φθάνοις τὸ γένειον ἂν περιδουμένη
ἄλλαι θʼ ὅσαι λαλεῖν μεμελετήκασί που.
τίς δʼ ὦ μέλʼ ἡμῶν οὐ λαλεῖν ἐπίσταται;
ἴθι δὴ σὺ περιδοῦ καὶ ταχέως ἀνὴρ γενοῦ·
ἐγὼ δὲ θεῖσα τοὺς στεφάνους περιδήσομαι
καὐτὴ μεθʼ ὑμῶν, ἤν τί μοι δόξῃ λέγειν.
δεῦρʼ ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα, σκέψαι τάλαν
ὡς καὶ καταγέλαστον τὸ πρᾶγμα φαίνεται.
πῶς καταγέλαστον;
ὥσπερ εἴ τις σηπίαις
πώγωνα περιδήσειεν ἐσταθευμέναις.
ὁ περιστίαρχος, περιφέρειν χρὴ τὴν γαλῆν.
πάριτʼ ἐς τὸ πρόσθεν. Ἀρίφραδες παῦσαι λαλῶν.
κάθιζε παριών. τίς ἀγορεύειν βούλεται;
ἐγώ.
περίθου δὴ τὸν στέφανον τύχἀγαθῇ.
ἰδού.
λέγοις ἄν.
εἶτα πρὶν πιεῖν λέγω;
ἰδοὺ πιεῖν.
τί γὰρ ὦ μέλʼ ἐστεφανωσάμην;
ἄπιθʼ ἐκποδών· τοιαῦτʼ ἂν ἡμᾶς ἠργάσω
κἀκεῖ.
τί δʼ; οὐ πίνουσι κἀν τἠκκλησίᾳ;
ἰδού γε σοὶ πίνουσι.
νὴ τὴν Ἄρτεμιν
καὶ ταῦτα γʼ εὔζωρον. τὰ γοῦν βουλεύματα
αὐτῶν ὅσʼ ἂν πράξωσιν ἐνθυμουμένοις
ὥσπερ μεθυόντων ἐστὶ παραπεπληγμένα.