Ancient Greek · ~3 min
Lyric-Scene 8, lines 8.1-8.2
Aristophanes, Ἐκκλησιάζουσαι 8.1-2
Not analysed yet
εἴ τις ἀγαθὸν βούλεται παθεῖν
τι, παρʼ ἐμοὶ χρὴ καθεύδειν.
οὐ γὰρ ἐν νέαις τὸ σοφὸν ἔνεστιν
ἀλλʼ ἐν ταῖς πεπείραις·
οὐδέ τις στέργειν ἂν ἐθέλοι μᾶλλον ἢ ʼγὼ
τὸν φίλον ᾧπερ ξυνείην,
ἀλλʼ ἐφʼ ἕτερον ἂν πέτοιτο.
μὴ φθόνει ταῖσιν νέαισι.
τὸ τρυφερὸν γὰρ ἐμπέφυκε
τοῖς ἁπαλοῖσι μηροῖς
κἀπὶ τοῖς μήλοις ἐπανθεῖ· σὺ δʼ ὦ γραῦ,
παραλέλεξαι κἀντέτριψαι,
τῷ θανάτῳ μέλημα.
ἐκπέσοι σου τὸ τρῆμα
τό τʼ ἐπίκλιντρον ἀποβάλοιο
βουλομένη σποδεῖσθαι,
κἀπὶ τῆς κλίνης ὄφιν εὕροις
καὶ προσελκύσαιο
βουλομένη φιλῆσαι.
αἰαῖ τί ποτε πείσομαι;
οὐχ ἥκει μοὐταῖρος·
μόνη δʼ αὐτοῦ λείπομʼ· ἡ
γὰρ μοι μήτηρ ἄλλῃ
βέβηκε· †καὶ τἄλλʼ οὐδὲν μετὰ ταῦτα δεῖ λέγειν†.
ἀλλʼ ὦ μαῖʼ ἱκετεύομαι, κάλει
τὸν Ὀρθαγόραν, ὅπως
σαυτῆς κατόναιʼ, ἀντιβολῶ σε.