Ancient Greek · ~4 min
Choral 11
Aristophanes, Ἱππῆς 11
Not analysed yet
ὦ Δῆμε καλήν γʼ ἔχεις
ἀρχήν, ὅτε πάντες ἄνθρωποι
δεδίασί σʼ ὥσπερ
ἄνδρα τύραννον.
ἀλλʼ εὐπαράγωγος εἶ,
θωπευόμενός τε χαίρεις
κἀξαπατώμενος,
πρὸς τόν τε λέγοντʼ ἀεὶ
κέχηνας· ὁ νοῦς δέ σου
παρὼν ἀποδημεῖ.
νοῦς οὐκ ἔνι ταῖς κόμαις
ὑμῶν, ὅτε μʼ οὐ φρονεῖν
νομίζετʼ· ἐγὼ δʼ ἑκὼν
ταῦτʼ ἠλιθιάζω.
αὐτός τε γὰρ ἥδομαι
βρύλλων τὸ καθʼ ἡμέραν,
κλέπτοντά τε βούλομαι
τρέφειν ἕνα προστάτην·
τοῦτον δʼ, ὅταν ᾖ πλέως,
ἄρας ἐπάταξα.
χοὔτω μὲν ἂν εὖ ποιοῖς,
εἴ σοι πυκνότης ἔνεστʼ
ἐν τῷ τρόπῳ, ὡς λέγεις,
τούτῳ πάνυ πολλή,
εἰ τούσδʼ ἐπίτηδες ὥσπερ
δημοσίους τρέφεις
ἐν τῇ πυκνί, κᾆθʼ ὅταν
μή σοι τύχῃ ὄψον ὄν,
τούτων ὃς ἂν ᾖ παχύς,
θύσας ἐπιδειπνεῖς.
σκέψασθε δέ μʼ, εἰ σοφῶς
αὐτοὺς περιέρχομαι
τοὺς οἰομένους φρονεῖν
κἄμʼ ἐξαπατύλλειν.
τηρῶ γὰρ ἑκάστοτʼ αὐτοὺς
οὐδὲ δοκῶν ὁρᾶν
κλέπτοντας· ἔπειτʼ ἀναγκάζω
πάλιν ἐξεμεῖν
ἅττʼ ἂν κεκλόφωσί μου,
κημὸν καταμηλῶν.