Ancient Greek · ~3 min
Lyric-Scene 12
Aristophanes, Λυσιστράτη 12.1
Not analysed yet
ὅρμαον
τὼς κυρσανίως ὦ Μναμοΰνα
τάν τʼ ἐμὰν Μῶαν, ἅτις
οἶδεν ἁμὲ τώς τʼ Ἀσαναίως,
ὅκα τοὶ μὲν ἐπʼ Ἀρταμιτίῳ
πρὤκροον σιοείκελοι
ποττὰ κᾶλα τὼς Μήδως τʼ ἐνίκων,
ἁμὲ δʼ αὖ Λεωνίδας
ἆγεν ᾇπερ τὼς κάπρως
θάγοντας οἰῶ τὸν ὀδόντα·
πολὺς δʼ ἀμφὶ τὰς γένυας ἀφρὸς †ἤνσει †,
πολὺς δʼ ἁμᾷ καττῶν σκελῶν ἀφρὸς ἵετο.
ἦν γὰρ τὤνδρες οὐκ ἐλάσσως
τᾶς ψάμμας τοὶ Πέρσαι.
ἀγροτέρα σηροκτόνε
μόλε δεῦρο παρσένε σιὰ
ποττὰς σπονδάς,
ὡς συνέχῃς πολὺν ἁμὲ χρόνον.
νῦν δʼ αὖ φιλία τʼ αἰὲς εὔπορος εἴη
ταῖς συνθήκαις,
καὶ τᾶν αἱμυλᾶν ἀλωπέκων παυσαίμεθα.
ὢ δεῦρʼ ἴθι δεῦρʼ ὦ
κυναγὲ παρσένε.
ἄγε νυν ἐπειδὴ τἄλλα πεποίηται καλῶς,
ἀπάγεσθε ταύτας ὦ Λάκωνες, τάσδε τε
ὑμεῖς· ἀνὴρ δὲ παρὰ γυναῖκα καὶ γυνὴ
στήτω παρʼ ἄνδρα, κᾆτʼ ἐπʼ ἀγαθαῖς συμφοραῖς
ὀρχησάμενοι θεοῖσιν εὐλαβώμεθα
τὸ λοιπὸν αὖθις μὴ ʼξαμαρτάνειν ἔτι.