Poem 1

καί ῥ’ ὅτ’ ἐποφ . . . ἐφ’ (?)ὃν ἄν τιν’ ἕκαστοι Οὐρανίδαι ἐπάγοιεν ἐμῷ πτ[ε]ρῷ, ἀλλά ἑ Παλλὰς τῆς μὲν ἔσω δηναι(ὸ)ν (?)ἀφῆ δρ[ό]σον Ἡφαίστοιο, μέσφ’ ὅτε Κεκροπίδῃσιν ἐπ’ Ἀκτῇ θήκατο λᾶαν, λάθριον ἄρρητον, γενεῇ δ’ ὅθεν οὐδέ νιν ἔγνων οὔτ’ ἐδάην, φήμῃ δὲ κατ’ ὠγυγίους (?)ἔφαν [α]ὐταὶ οἰωνούς, ὡς δῆθεν ὑφ’ Ἡφαίστῳ τέκεν Αἶα. τ[ο]υτάκι δ’ δ’ ἡ μὲν ἑῆς ἔρυμα χθονὸς ὄφρα βάλοιτο, τήν ῥα νέον ψήφῳ [τ]ε Διὸς δυ [ο] καίδεκα τ’ ἄλλων ἀθανάτων ὄφιός τε κατέλλαβε μαρτυρίῃσιν, Πελλήνην ἐφίκανεν Ἀχαιΐδα· τόφρα δὲ κοῦραι αἱ φυλακοὶ κακὸν ἔργον [ἐ]πεφράσσαντο τελέσσαι κείστης . . . . . . δεσμά τ’ ἀνεῖσαι . . .