ΒΙΒΛΙΟΝ Δ', ι΄. Περὶ χρόνων διαιρέσεως.

τὸ μὲν γὰρ καθόλου τῆς ποιότητος ἴδιον καὶ τὴν τοῦ χρόνου παράτασιν ὅ τε τῆς ἀφέσεως τόπος καὶ ὁ τῶν καθολικῶν χρόνων κύριος μετὰ τοῦ τῶν ὁρίων διασημαίνει διὰ τὸ συνοικειοῦσθαι τῶν ἀστέρων ἕκαστον ἐπ’ αὐτοῖς τοῖς τῆς γενέσεως τόποις, ὧν ἂν ἀπ’ ἀρχῆς ἔτυχον λαβόντες τὴν οἰκοδεσποτείαν, τὸ δέ, πότερον ἀγαθὸν ἢ τοὐναντίον ἔσται τὸ σύμπτωμα, καταλαμβάνεται διὰ τῆς τῶν χρονοκρατόρων φυσικῆς τε καὶ, συγκρατικῆς ἰδιοτροπίας εὐποιητι- κῆς ἢ κακωτικῆς καὶ τῆς ἀπ’ ἀρχῆς πρὸς τὸν ἐπικρατούμενον μενον τόπον συνοικειώσεως ἢ ἀντιπαθείας, τὸ δέ,