λς′. Τιμομάχῳ.

(3) εἶτ’ οἴεσθε ταῦτα, εἰ μὲν εἰς τὴν οἰκίαν εἰσέλθοι, καταβλάψειν ὑμᾶς, εἰ δὲ μὴ εἰσέλθοι, μὴ καταβλάψειν ; πάνυ γε ἔφη. εἶεν ἔφην, ταῦτα δ’ οὐχ ἁπτόμενα βλάψειν ἀνθρώπους ; ἁπτόμενα γάρ εἶπεν. ἆρ’ οὖν ἔφην εἰς μὲν τὰς οἰκίας ἐπειδὰν εἰσέλθῃ, ἅπτεται ὑμῶν, εἰς δὲ τὴν ἀγορὰν ἐπειδὰν εἰσβάλῃ, τότε οὐχ ἅπτεται; ἢ ἔστιν ὅτις ἀπολέγει αὐτοῖς ἐπὶ μὲν τῇ ἀγορᾷ μὴ ἄπτεσθαι ὑμῶν, ἐν δὲ ταῖς οἰκίαις ; οὐκ ἔχω εἶπεν οὐδὲ ἐνθάδε ἀποκρίνασθαί σοι. τί δέ ἔφην, ταῦτα ἐπειδὰν εἰς τὰς οἰκίας ὑμῶν εἰσέλθῃ, καταβλάπτει ὑμᾶς ἢ ἐπειδὰν εἰς ὑμᾶς αὐτούς; εἰς ἡμᾶς εἶπεν.