Ancient Greek
1.226.7 to 1.228.14
Empedocles, Testimonia 1.226.7-1.228.14
Unproofread scanNot analysed yet
οὔδ᾽ τις ἦν κείνοισιν Ἄρης θεὸς οὔδ᾽ Κυδοιμὸς οὔδ᾽ Ζεὺς βασιλεύς οὔδ᾽ Κρόνος οὔδ᾽ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις βασιλεία. ξουθῶν· τε σπονδὰς μελιτῶν ῥίπτοντες ἐς οὐδας· τοὺς ἄλλους διοργανώσεως ἐν τε τῷ ὄρᾶν καὶ τῷ ἀκούειν καὶ τῷ νοεῖν τοῦ ἦν δὲ τις ἐν κείνοιςιν ἄνηρ περίωσια εἰδώς, 15 ὃς δὴ μήκιστον πραπίδων ἐκτήσατο πλοῦτον παντοίων τε μάλιστα σοφῶν ἐπίηρανος ἔργων· ὅπότε γὰρ πάσησιν ὀρέξατο πραπίδεσσιν. δ ρεῖ᾽ ὁ γε τῶν ὄντων πάντων λεύσσεσκεν ἕκαστον καὶ τε δέκ᾽ ἀνθρώπων καὶ τ᾽ εἴκοσιν αἰῶνεςιν. 20 ἦσαν δὲ κτῖλα πάντα καὶ ἀνθρώποισι προσηνή, θῆρές τ᾽ οἰωνοί τε, φιλοφροσύνη τε δεδήει. ταύρων δ᾽ ἀκρήτοισι φόνοις οὐ δεύετο βωμός, Ἐ. τὸν ὑπὸ τοῦ Νείκους διοικούμενον τοῦ πονηροῦ καὶ ἕτερον νοητὸν τὸν ὑπὸ 25 τῆς Φιλίας . . . μέσον δὲ εἶναι τῶν διαφόρων ἀρχῶν Δίκαιον λόγον, καθ᾽ ὃν συγκρίνεται τα διηρημένα ὑπὸ τοῦ Νείκους καὶ προσαρμόζεται κατὰ τὴν Φιλίαν τῷ ένί. τοῦτον δὲ αὐτὸν τὸν Δίκαιον λόγον τὸν τῇ Φιλίᾳ συναφωινιζόμενον Μοῦσαν ὁ Ἐ. προσαγορεύων καὶ αὐτὸς αὐτῷ συναφωινίζεσθαι παρακαλεῖ λέγων ὡδὲ πως· ἀλλὰ μῦσος τοῦτ᾽ ἔσκεν ἐν ἀνθρώποισι μέριστον, 10 θυμὸν ἀπορραίσαντας ἐνέδμεναι ἥεα γυία. τῆς τοῦ παντὸς ἁρμονίας ἠκροᾶτο συνιὲς τῆς καθολικῆς τῶν σφαιρῶν καὶ τῶν κατ᾽ αὐτὰς κινουμένων ἀστέρων ἁρμονίας, ἥς ἡμᾶς μὴ ἀκούειν διὰ σμικρότητα τῆς φύσεως. τούτοις καὶ Ἐ. μαρτυρεῖ λέγων περὶ αὐτοῦ· ᾿ἡν —αἰῶνεςιν᾿. 10 τὸ γὰρ περίωσια καὶ τῶν ὄντων λεύσσεσκεν ἕκαστα καὶ πραπίδων πλοῦτον καὶ τὰ ἐοικότα ἐμφαντικὰ μάλιστα τῆς ἐξαιρέτου καὶ ἀκριβεστέρας παρὰ εἰ γὰρ ἐφημερίων ἕνεκέν τινος, ἄμβροτε Μοῦσα, πειθοὺς ἀνθρώποισιν ἄμαξιτὸς εἰς φρένα πίπτει. ταῦτα δὲ καὶ ὁ Ἀκραγαντῖνος σοφὸς ἐπιρραπίσας τοὺς περὶ θεῶν ὡς ἀνθρωποειδῶν ὄντων παρὰ τοῖς ποιταῖς λεγομένους μύθους, ἐπήγαγε προηγουμένως μὲν περὶ Ἀπόλλωνος [vgl. A 1 §57 S. 151,3 und 23 S. 157,10—12] περὶ οὗ ἢν αὐτῶι προσεχὼς ὁ λόγος, κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ περὶ τοῦ θείου παντὸς ἀπλῶς ἀποφαινόμενος ᾿οὔτε —θοῆσι᾿ διὰ τοῦ ᾿ἱερή᾿ καὶ τὴν ὑπὲρ νοῦν αἰνιττόμενος