Ancient Greek
1.228.7
Empedocles, Testimonia 1.228.7
Unproofread scanNot analysed yet
θεῖον, ὁ Ἀκραγαντῖνος φησι ποιητής, οὐκ ἔστιν πελάσασθαι ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἐφικτόν ἡμετέροισ ἢ χερσὶ λαβεῖν, ἧπέρ τε μεγίστη 135. [404. 405 K. ,426. 427 St |ARIST. rhet. A 13. 1373b 6 ἔστι γὰρ ὁ μαντεύονται τι πάντες φύσει κοινὸν δίκαιον καὶ ἄδικον, κἂν μηδεμία κοινωνία πρὸς ἀλλήλους ἦι μηδὲ συνθήκη (Zitat der Antigone v. 450 ff.) καὶ ὡς Ἐ. λέγει περὶ τοῦ μὴ κτείνειν τὸ ἔμψυχον· τοῦτο γὰρ οὐ τισὶ μὲν δίκαιον τισὶ δ’ οὐ δίκαιον δ ‘ἀλλ’ἀ —αὐ γῆς’. CIC. de r. p. III 11,19 Naturrecht) Pythagoras et Empedocles unam omnium animantium condicionem iuris esse denuntiant clamantque in- expiabilis poenas impendere iis a quibus violatum sit animal. SEXT. IX 126 vor B 136; aus Poseidonios’ Timaeuskommentar· εἴπερ καὶ ἡ δικαιοσύνη κατὰ τὴν ἐπιπλοκὴν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τε ἀλλήλους καὶ πρὸς θεοὺς εἰσῆκται, εἰ μὴ εἰσὶ θεοί, οὐδὲ δικαιοσύνη συστήσεται. vgl. IAMB. V. Pyth. 108 προσέταξεν (Pyth. ἀπέχεσθαι τῶν ἐμψύχων· ἄτε γὰρ βουλομένους ἄκρως δικαιοπραγεῖν ἔδει δήπου μηδὲν ἀδικεῖν τῶν συγγενῶν ζώων. ἐπεὶ πῶς ἂν ἐπείσαν δίκαια πράττειν τοὺς ἄλλους αὐτοὶ ἀδικούμενοι ἐν πλεονεξίαι (καίπερ ἔχονενοι) συγγενικῇ τῇ τῶν ζώων μετοχῇ, ἄπερ διὰ τὴν τῆς ζωῆς καὶ τῶν στοιχείων τῶν αὐτῶν κοινωνίαν καὶ τῆς ἀπὸ τούτων συνισταμένης συγκράσεως ὡσανεὶ ἀδελφότητι πρὸς ἡμᾶς συνέζευκται.