Ancient Greek · ~7 min
Episode 3, lines 3.213-3.255
Euripides, Ἠλέκτρα 3.213-255
Not analysed yet
πολλῶν κακῶν Ἕλλησιν αἰτίαν ἔχει
σῆς μητρὸς Ἑλένη σύγγονος δόμοις τε σοῖς.
οἴμοι, γυναῖκες, ἐξέβην θρηνημάτων.
ξένοι τινὲς παρʼ οἶκον οἵδʼ ἐφεστίους
εὐνὰς ἔχοντες ἐξανίστανται λόχου·
φυγῇ σὺ μὲν κατʼ οἶμον, ἐς δόμους δʼ ἐγὼ
φῶτας κακούργους ἐξαλύξωμεν ποδί.
μένʼ, ὦ τάλαινα· μὴ τρέσῃς ἐμὴν χέρα.
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον· προσπίτνω σε μὴ θανεῖν.
ἄλλους κτάνοιμι μᾶλλον ἐχθίους σέθεν.
ἄπελθε, μὴ ψαῦʼ ὧν σε μὴ ψαύειν χρεών.
οὐκ ἔσθʼ ὅτου θίγοιμʼ ἂν ἐνδικώτερον.
καὶ πῶς ξιφήρης πρὸς δόμοις λοχᾷς ἐμοῖς;
μείνασʼ ἄκουσον, καὶ τάχʼ οὐκ ἄλλως ἐρεῖς.
ἕστηκα· πάντως δʼ εἰμὶ σή· κρείσσων γὰρ εἶ.
ἥκω φέρων σοι σοῦ κασιγνήτου λόγους.
ὦ φίλτατʼ, ἆρα ζῶντος ἢ τεθνηκότος;
ζῇ· πρῶτα γάρ σοι τἀγάθʼ ἀγγέλλειν θέλω.
εὐδαιμονοίης, μισθὸν ἡδίστων λόγων.
κοινῇ δίδωμι τοῦτο νῷν ἀμφοῖν ἔχειν.
ποῦ γῆς ὁ τλήμων τλήμονας φυγὰς ἔχων;
οὐχ ἕνα νομίζων φθείρεται πόλεως νόμον.
οὔ που σπανίζων τοῦ καθʼ ἡμέραν βίου;
ἔχει μέν, ἀσθενὴς δὲ δὴ φεύγων ἀνήρ.
λόγον δὲ δὴ τίνʼ ἦλθες ἐκ κείνου φέρων;
εἰ ζῇς, ὅπως τε ζῶσα συμφορᾶς ἔχεις.
οὐκοῦν ὁρᾷς μου πρῶτον ὡς ξηρὸν δέμας.
λύπαις γε συντετηκός, ὥστε με στένειν.
καὶ κρᾶτα πλόκαμόν τʼ ἐσκυθισμένον ξυρῷ.
δάκνει σʼ ἀδελφὸς ὅ τε θανὼν ἴσως πατήρ.
οἴμοι, τί γάρ μοι τῶνδέ γʼ ἐστὶ φίλτερον;
φεῦ φεῦ· τί δαὶ σὺ σῷ κασιγνήτῳ, δοκεῖς;
ἀπὼν ἐκεῖνος, οὐ παρὼν ἡμῖν φίλος.
ἐκ τοῦ δὲ ναίεις ἐνθάδʼ ἄστεως ἑκάς;
ἐγημάμεσθʼ, ὦ ξεῖνε, θανάσιμον γάμον.
ᾤμωξʼ ἀδελφὸν σόν. Μυκηναίων τίνι;
οὐχ ᾧ πατήρ μʼ ἤλπιζεν ἐκδώσειν ποτέ.
εἴφʼ, ὡς ἀκούσας σῷ κασιγνήτῳ λέγω.
ἐν τοῖσδʼ ἐκείνου τηλορὸς ναίω δόμοις.
σκαφεύς τις ἢ βουφορβὸς ἄξιος δόμων.
πένης ἀνὴρ γενναῖος ἔς τʼ ἔμʼ εὐσεβής.
ἡ δʼ εὐσέβεια τίς πρόσεστι σῷ πόσει;
οὐπώποτʼ εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖν.