Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.1.741-9.1.789
Euripides, Ἄλκηστις 9.1.741-789
Not analysed yet
ἰὼ ἰώ. σχετλία τόλμης,
ὦ γενναία καὶ μέγ’ ἀρίστη,
χαῖρε· πρόφρων σὲ χθόνιός θ’ Ἑρμῆς
Ἅιδης τε δέχοιτʼ. εἰ δέ τι κἀκεῖ
πλέον ἔστ’ ἀγαθοῖς, τούτων μετέχουσ’
Ἅιδου νύμφῃ παρεδρεύοις.
πολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς
ξένους μολόντας οἶδ’ ἐς Ἀδμήτου δόμους,
οἷς δεῖπνα προύθηκʼ· ἀλλὰ τοῦδ’ οὔπω ξένου
κακίον’ ἐς τήνδ’ ἑστίαν ἐδεξάμην.
ὃς πρῶτα μὲν πενθοῦντα δεσπότην ὁρῶν
ἐσῆλθε κἀτόλμησ’ ἀμείψασθαι πύλας.
ἔπειτα δ’ οὔτι σωφρόνως ἐδέξατο
τὰ προστυχόντα ξένια, συμφορὰν μαθών,
ἀλλʼ, εἴ τι μὴ φέροιμεν, ὤτρυνεν φέρειν.
ποτῆρα δ’ ἐν χείρεσσι κίσσινον λαβὼν
πίνει μελαίνης μητρὸς εὔζωρον μέθυ,
ἕως ἐθέρμην’ αὐτὸν ἀμφιβᾶσα φλὸξ
οἴνου· στέφει δὲ κρᾶτα μυρσίνης κλάδοις
ἄμουσ’ ὑλακτῶν· δισσὰ δ’ ἦν μέλη κλύειν·
ὃ μὲν γὰρ ᾖδε, τῶν ἐν Ἀδμήτου κακῶν
οὐδὲν προτιμῶν, οἰκέται δ’ ἐκλαίομεν
δέσποιναν· ὄμμα δ’ οὐκ ἐδείκνυμεν ξένῳ
τέγγοντες· Ἄδμητος γὰρ ὧδ’ ἐφίετο.
καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἐν δόμοισιν ἑστιῶ
ξένον, πανοῦργον κλῶπα καὶ λῃστήν τινα,
ἣ δ’ ἐκ δόμων βέβηκεν, οὐδ’ ἐφεσπόμην
οὐδ’ ἐξέτεινα χεῖρʼ, ἀποιμώζων ἐμὴν
δέσποιναν, ἣ ’μοὶ πᾶσί τ’ οἰκέταισιν ἦν
μήτηρ· κακῶν γὰρ μυρίων ἐρρύετο,
ὀργὰς μαλάσσουσ’ ἀνδρός. ἆρα τὸν ξένον
στυγῶ δικαίως, ἐν κακοῖς ἀφιγμένον;
οὗτος, τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις;
οὐ χρὴ σκυθρωπὸν τοῖς ξένοις τὸν πρόσπολον
εἶναι, δέχεσθαι δ’ εὐπροσηγόρῳ φρενί.
σὺ δ’ ἄνδρ’ ἑταῖρον δεσπότου παρόνθ’ ὁρῶν,
στυγνῷ προσώπῳ καὶ συνωφρυωμένῳ
δέχῃ, θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων.
δεῦρ’ ἔλθʼ, ὅπως ἂν καὶ σοφώτερος γένῃ.
τὰ θνητὰ πράγματ’ οἶδας ἣν ἔχει φύσιν;
οἶμαι μὲν οὔ· πόθεν γάρ; ἀλλ’ ἄκουέ μου.
βροτοῖς ἅπασι κατθανεῖν ὀφείλεται,
κοὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξεπίσταται
τὴν αὔριον μέλλουσαν εἰ βιώσεται·
τὸ τῆς τύχης γὰρ ἀφανὲς οἷ προβήσεται,
κἄστ’ οὐ διδακτὸν οὐδ’ ἁλίσκεται τέχνῃ.
ταῦτ’ οὖν ἀκούσας καὶ μαθὼν ἐμοῦ πάρα,
εὔφραινε σαυτόν, πῖνε, τὸν καθ’ ἡμέραν
βίον λογίζου σόν, τὰ δ’ ἄλλα τῆς τύχης.