Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.1.790-9.1.833
Euripides, Ἄλκηστις 9.1.790-833
Not analysed yet
τίμα δὲ καὶ τὴν πλεῖστον ἡδίστην θεῶν
Κύπριν βροτοῖσιν· εὐμενὴς γὰρ ἡ θεός.
τὰ δ’ ἄλλ’ ἔασον ταῦτα καὶ πιθοῦ λόγοις
ἐμοῖσιν—εἴπερ ὀρθά σοι δοκῶ λέγειν;
οἶμαι μέν. οὔκουν τὴν ἄγαν λύπην ἀφεὶς
πίῃ μεθ’ ἡμῶν τάσδ’ ὑπερβαλὼν τύχας,
στεφάνοις πυκασθείς; καὶ σάφ’ οἶδ’ ὁθούνεκα
τοῦ νῦν σκυθρωποῦ καὶ ξυνεστῶτος φρενῶν
μεθορμιεῖ σε πίτυλος ἐμπεσὼν σκύφου.
ὄντας δὲ θνητοὺς θνητὰ καὶ φρονεῖν χρεών·
ὡς τοῖς γε σεμνοῖς καὶ συνωφρυωμένοις
ἅπασίν ἐστιν, ὥς γ’ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ,
οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος, ἀλλὰ συμφορά.
ἐπιστάμεσθα ταῦτα· νῦν δὲ πράσσομεν
οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια.
γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα· μὴ λίαν
πένθει· δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται.
τί ζῶσιν; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά;
εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο.
ἄγαν ἐκεῖνός ἐστ’ ἄγαν φιλόξενος.
οὐ χρῆν μ’ ὀθνείου γ’ οὕνεκ’ εὖ πάσχειν νεκροῦ;
ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν θυραῖος ἦν.
μῶν ξυμφοράν τιν’ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι;
χαίρων ἴθʼ· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά.
ὅδ’ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος.
οὐ γάρ τι κωμάζοντ’ ἂν ἠχθόμην σ’ ὁρῶν.
ἀλλ’ ἦ πέπονθα δείν’ ὑπὸ ξένων ἐμῶν;
οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις.
πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι· καὶ στολμοὺς βλέπεις
μελαμπέπλους κουράν τε.
τίς δ’ ὁ κατθανών;
μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ;
γυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου, ξένε.
τί φῄς; ἔπειτα δῆτά μ’ ἐξενίζετε;
ᾐδεῖτο γάρ σε τῶνδ’ ἀπώσασθαι δόμων.
ὦ σχέτλιʼ, οἵας ἤμπλακες ξυναόρου.
ἀπωλόμεσθα πάντες, οὐ κείνη μόνη.
ἀλλ’ ᾐσθόμην μὲν ὄμμ’ ἰδὼν δακρυρροοῦν
κουράν τε καὶ πρόσωπον· ἀλλ’ ἔπειθέ με
λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν.
βίᾳ δὲ θυμοῦ τάσδ’ ὑπερβαλὼν πύλας
ἔπινον ἀνδρὸς ἐν φιλοξένου δόμοις,
πράσσοντος οὕτω. κᾆτ’ ἐκώμαζον κάρα
στεφάνοις πυκασθείς; ἀλλὰ σοῦ τὸ μὴ φράσαι,
κακοῦ τοσούτου δώμασιν προκειμένου.