Ancient Greek · ~7 min
Section 1, lines 1.570-1.615
Gregory of Nazianzus, Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse) 1.570-615
Not analysed yet
Οὐκ ἄλλο γὰρ φάρμακον ἐν θνητοῖς μόρου,
φθορᾶς ὃ παύσει τοὺς ταλαιπώρους κακῶν.
Κἀγὼ διδάξω σ’, ὡς καλῶς ἔχει τόδε·
ὁ γὰρ διδάσκων γνῶσιν ἄνθρωπον Λόγος
ἐμοὶ κατεσκήσωσε καὶ χάριν νέμει.
Ἐπεὶ βροτὸν πέπλακεν ἐκ γῆς ὁ Πλάσας,
λείμακί τ᾿ ἐντέθεικε φυτῶν ἐργάτην
ἐντεῦθεν εἰς ὄλυμπον ἀνάγειν θέλων,
δράκων δέ νιν ἔσπευσε γυναικὸς πλάνῃ
λειμῶνος ἐκβαλεῖν τε καὶ ῥέψαι πόλου,
ὅδ’ ἀντεμηχανήσατ᾿, οἷα δὴ Θεὸς,
γυναικὸς ἐκφῦναι τε καὶ Θεὸς μένων
βροτὸς γενέσθαι καὶ βροτῶν ἀναιρέτην
σφαγεὶς κατασκάψαι τε καὶ ῥίψαι ποσίν.
Οὕτως σὺ πείθου καὶ Θεὸν πρὸς γῆν δέχου
ἐλθόντ’ ἀγαγεῖν πρὸς πόλον βροτῶν γένος
καὶ σπένδε καὶ κλέϊζε καὶ τόνδ’ εὐλόγει.
Αὐ γάρ νιν ὄψει πρὸς χθόν’ ὡς ἐκ παστάδος
θρώσκοντα τύμβου κᾆτ᾿ ᾆτ᾿ ἀνιόντ᾿ εἰς
ὡς αὐτὸς εἶπε καὶ πρὸ τοῦ θεοπρόποι.
Ἐλπὶς δέ μοι ξύνεστιν ἀσφαλεστάτη·
ἐμοὶ γὰρ ὑπὲρ πάντας, οἷσι λείπεται,
ξύνεστιν ἐλπὶς, οὐδὲ κλέπτομαι φρένας,
ἕξειν τι κεδνόν· ἡδὺ δ’ ἐστὶ καὶ δοκεῖν
ὅταν δὲ μᾶλλον ἐλπὶς ἀσφαλὴς μένῃ,
τὸ χάρμα ποῖον· Ἀλλὰ νικῶμαι πόνοις
καὶ προβλέ‘πω μὲν ταῦθ’, ὅπως ἔσται τάχει,
λύπη δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν ἐλπισμάτων.
Πάγκλυτε, παγκαλλίστα κούρη, παρθένε,
ἔμβρυον, ὡς φὴς, τὸν Θεὸν πλουτήσασα,
σὺ ταῦτ᾿ ἐπέγνως· καὶ τὰ λοιπὰ νῦν σκόπει·
σοφωτέραν γὰρ ἴδμεν οὖσάν σε βροτῶν
καὶ ταῦθ’ ὁρῶσαν καὶ συνιέναι τέλος·
ὡς φρικτὰ πάντα καὶ βροτησίῳ γένει
πλὴν τῆς τεκούσης δυσμαθῆ συνιέναι.
Ὦ δυστάλαινα τῶν ἐμῶν ἀλγημάτων·
ὡς οἶδα μὲν πόλλ’, οἶδα δ’ οὐχ, ὅπως φράσω·
ὡς θάμβος ἐστὶ τοῦτον ᾐωρημένον
ἰδεῖν με καὶ θανόντα κἂν ἑκουσίως.
Ἰώ μοι, ἰώ· αἰ αἴ·
Τί γοῦν, τί δράσεις, ὦ παθοῦσ’ αμήχανα;
Οὐκ οἶδα πλὴν ἒν, κατθανεῖν, εἰ μὴ τάχει
τῶν νῦν παρόντων πημάτων ἄκος λάβω,
ὡς ἐστὶν ἐλπὶς λίαν ἀσφαλεστάτη·
μίαν μόνην μεῖναί με δεῖ τὴν αὔριον,
ὡς ξυμπερανθῇ φροντὶς, ἥ με νῦν τρύχει.